Św. Bartłomiej to jeden z dwunastu apostołów Jezusowych. Wielu uczonych w Piśmie świętym twierdzi, że św. Bartłomieja można utożsamić z Natanaelem z Kany Galilejskiej. Niektórzy uważają, że to na jego weselu Jezus Chrystus uczynił pierwszy cud. Poza katalogiem Apostołów Ewangeliści tylko na dwóch miejscach wspominają oMuzykujący o wstawiennictwo powinni prosić nie tylko św. Cecylię, ale i św. Germana z Paryża, św. Leona Wielkiego Papieża, św. Odona z Cluny czy św. Piusa X Papieża. Gdy śpiew przeciąży struny głosowe warto zwrócić się o pomoc do św. Błażeja, św. Otylii czy św. Bernarda ze Agnieszka Rzymska, Antoni z Padwy, św. Dorota, św. Filmoena, św. Jadwiga Śląska i św. Wunibald wspomogą narzeczonych, a młode małżeństwa mogą zwracać się do św. Zdzisławy. Są też patroni małżonków ze stażem – św. Joachim czy św. Józef. Zakochanym zaś polecamy św. Andrzeja Apostoła, pomocnika w sprawach matrymonialnychSTACJA7 POLECAWśród świętych znajdziecie również orędowników od ciężkiej pracy – św. Cyriak – czy od kłótni i sporów – św. Barnaba Apostoł. O opiekę mogą nie martwić się również producenci świec woskowych (św. Genowefa), urzędnicy podatkowi (św. Gwidon), filozofowie (św. Justyn) oraz introligatorzy (św. Bartłomiej).Znajdź swojego patrona!Adrian – patron strażników więziennychPrzeczytaj równieżAfra – patronka dusz zaniedbanych, kobiet pokutującychAgapit – patron ciężarnych kobietAgata Sycylijka – patronka Sycylii, Katanii, sztuki, artystów, kominiarzy, nianiek, ludwisarzy, karmiących matek, w chorobach piersi, pielęgniarekAgnieszka Rzymianka – patronka młodych dziewic, czystości, narzeczonych, dzieci, panien, ogrodnikówAkwilin – patron tragarzyAlbert Wielki Biskup – patron zakonów Albertynek i Albertynów, górników, studiujących nauki przyrodnicze, uczonych, plastyków, teologówAleksy Rzymianin – patron licznych zakonów, ubogich, żebraków, włóczęgów, pielgrzymów, wędrowców, orędownik podczas trzęsienia ziemi, suszy, złej pogody, w czasie epidemii i plagAlfons – patron zakonu Redemptorystów, adwokatów, osób świeckich, spowiedników, teologówAlojzy Gonzaga – patron Mantui, młodzieży studiującejAmbroży – patron Bolonii, Mediolanu, pszczelarzy, woskarzyAnastazja -patronka tkaczy, cenzorówAnastazy Perski – patron złotnikówAnatol z Laodycei – patron matematykówAndrzej Apostoł – patron prawosławia, Słowian (szczególnie obrządków wschodnich), archidiecezji warmińskiej, Austrii, Bułgarii, Burgundii, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Niemiec, Rosji, Sycylii, Szkocji, Bordeaux, Brescii, Brugii, Hanoweru, Neapolu, Rawenny, małżeństw podróżujących, podróżnych, żeglarzy, rybaków, rzeźników, sprzedawców ryb, orędownik zakochanych, wspomaga w sprawach matrymonialnych i wypraszaniu potomstwaAndrzej Bobola – patron diecezji pińskiej, wileńskiej, łomżyńskiej, płockiej i warmińskiej, białostockiej, drohiczyńskiej, łomżyńskiej, kolejarzy, patron PolskiAnna – patronka diecezji opolskiej, miast, Hanoveru, kobiet rodzących, matek, gospodyń domowych, piekarzy, wdów, położnic, ubogich robotnic, stolarzy, górników kopalni złota, młynarzy, powroźników, żeglarzyAntoni Padewski – patron Włoch, Padwy, Lizbony, Padeborn, Splitu, zakonów: Franciszkanów, Antoninek oraz wielu bractw, dzieci, górników, małżeństw, narzeczonych, położnic, piekarzy, ubogich, podróżnych, ludzi i rzeczy zaginionychAntoni Wielki – patron wikliniarzy, świniopasów, osób z chorobami skórnymi, zakonu Antoninów, dzwonników, chorych, rzeźników, wędliniarzy, szczotkarzy, ubogich. Orędownik w czasie pożarów. W ciągu wieków wzywano go podczas epidemii oraz chorób skórnychApolonia – patronka dentystów, stomatologówArnold z Arnoldsweicler – patron śpiewakówArnulf – patron młynarzy, piwowarówAugustyn – patron zakonu Augustianów, kanoników regularnych, Magdalenek, Kartaginy, drukarzy, wydawców, teologówAutbert – patron piekarzyBaldomer – patron ślusarzyBarbara z Nikomedii – patronka archidiecezji katowickiej, Edessy, Kairu, architektów, cieśli, dzwonników, flisaków, górników, hutników, kamieniarzy, kowali, ludwisarzy, marynarzy, murarzy, saperów, strażników, szczotkarzy, tkaczy, więźniów, wytwórców sztucznych ogni, żołnierzy (szczególnie artylerzystów i załóg twierdz), dobrej śmierciBarnaba Apostoł – patron Florencji, Mediolanu, orędownik podczas kłótni, sporów, smutku oraz burz gradowychBartłomiej Apostoł – patronem Armenii, Fermo, Frankfurtu nad Menem, Maastricht, introligatorów, tynkarzy, garbarzy, rybaków, rzeźników, zegarmistrzówBazyli – patron zakonu Bazylianów i sióstr św. KrzyżaBenedykt z Nursji – patron wielu zakonów, diecezji tarnowskiej, Francji, architektów, górników, inżynierów, nauczycieli, speleologów, uczniów, wydawców, kotlarzy, orędownik w chorobach róży oraz konającychBenild – patron nauczycieliBenon z Miśni – patron rybaków, sukiennikówBernard z Aosty – patron alpinistów, narciarzy, broni pól przed burząBernard z Badenii – patron mężczyznBernard z Clairvaux – patron zakonu Cystersów, Burgundii, Ligurii, Genui, Gibraltaru, Pelplina, pszczelarzy, opiekun podczas klęsk żywiołowych, sztormów oraz w godzinie śmierciBernard (Bernardyn) ze Sieny – patron zakonu Bernardynów, Sieny, tkaczy, reklamy, orędownik chorych na gardło i krwawiącychBlandyna – patronka pomocy domowych, dziewicBłażej – patron przemysłu wełniarskiego, handlarzy wełną, kapeluszników, lekarzy, gręplarzy, choróbgardła, opiekun zwierząt, szewców, sztukatorówBonawentura – patron zakonu Franciszkanów, matek oczekujących potomstwa, dzieci, robotników, teologów, tragarzy, wytwórców jedwabiuBonifacy – patron Niemiec, diecezji w Fuldzie, Erfurcie, Moguncji, łomżyńskiej, archidiecezji warmińskiej,kasjerów, krawców, księgarzy, piwowarówBrendan – patron żeglarzy i podróżnikówBrunon Kartuz – patron Kartuzów, obłąkanychBrycjusz – patron sędziówBrygida Królowa – patronka Szwecji, pielgrzymów, dobrej śmierciBrygida z Kildar – patronka Irlandii, opiekunka pracujących na roliCecylia – patronka chórzystów, lutników, muzyków, organistów, zespołów wokalno-muzycznych, śpiewaków, niewidomychCelestyn – patron introligatorówCezary z Nazjanzu – patron lekarzyChlodwald – patron wytwórców gwoździChryzant – patron sędziówCyriak – patron ciężkiej pracyCyryl – patron EuropyDamazy I Papież – patron archiwariuszy kościelnychDamian – patron aptekarzy, chirurgów i mędrców, stomatologówDaria – patron sędziówDawid – patron Walii i BathDemetriusz z Salonik – patron żołnierzyDionizy – patron strzelców, przywoływany w różnych okolicznościach, przy bólu głowy, opętaniu i kłótniachDominik kapłan – patron zakonu Dominikanów – gałęzi żeńskiej i męskiej, Bolonii, Kordoby, Madrytu, PalermoDominik Savio – patron dzieci, ministrantów, chórów dziecięcych, młodzieżyDorota – patronka piwowarów, górników, panien młodych, młodych małżeństw, narzeczonych, kwiaciarzy, ogrodników, botaników, położnych i par młodych, sprzedawców kwiatówDunstan – patron ślusarzy, złotnikówDyzma – patron złodzieiEberhard – patron pasterzyEdward Wyznawca – patron królów angielskichEfrem – patron AsturiiEliasz Prorok – patron dorożkarzyEligiusz – patron jubilerów, kowali, metalowców, ślusarzy, weterynarzy, zegarmistrzów, złotników, grawerów, wytwórców lamp, dzierżawców, fabrykantów powozów, wikliniarzy, handlarzy koni, rolnikówElżbieta – patronka matek, żon, położnychElżbieta Portugalska – patronka Portugalii, Saragossy, III zakonu Franciszkańskiego, orędowniczka podczas udręk wojnyElżbieta z Turyngii – patronka ubogich, Węgier, Niemiec, III zakonu Franciszkańskiego, ElżbietanekErazm – patron tokarzy, marynarzy, żeglarzy, tkaczyEryk – patron SzwecjiEtelburga – patronka kobiet oczekujących potomstwaEulalia z Barcelony – patronka Katalonii, Barcelony i żeglarzy, ochrona przed – patron myśliwych i leśników, kramarzy, kupców, żołnierzyEuzebiusz – patron diecezji przedalpejskichFabian – patron garncarzy, cynownikówFelicyta – patronka kobiet, matekFeliks z Cantalicio – patron dzieciFiakriusz – patron dorożkarzy, kwiaciarek, miedziorytników, wytwórców cegiełFidelis – patron prawnikówFilip Apostoł – patron Antwerpii, pilśniarzy, czapników, kapeluszników, garbarzy, kramarzy, cukierników, sklepikarzyFilip Neri – patron humorystówFilomena – patronka Żywego Różańca, szczęśliwych narodzin dzieci, matek i dzieci, ludzi interesu i w potrzebach finansowych, zdających egzaminy, szkół i konwentów, zakonników, misji i nawróceń, spokojnej i szczęśliwej śmierci, powracających do Sakramentów Świętych, narzeczonych, katakumbFirmin Starszy – patron bednarzyFlorian – patron Krakowa, Bolonii, Austrii, strażaków, hutników, garncarzy, wytwórców mydła, kupców bławatnych, piwowarów, kominiarzy, chroni od klęsk: ognia, wojny, powodzi, nieurodzaju i burzy klęsk pożaru, powodzi i sztormówFranciszek Ksawery – patron zakonu misjonarzy, misji katolickich, rozkrzewiania wiary, Indii, Japonii. marynarzy, orędownik w czasie zarazy i burzFranciszek Salezy – patron Genewy, pisarzy, literatów, dziennikarzy i prasy katolickiejFranciszek z Asyżu – patron zakonów Albertynów, Franciszkanów, Kapucynów, Franciszkanów Konwentualnych, Bernardynek, Kapucynek, Klarysek, Koletanek, tercjarzy, Włoch, Asyżu, Bazylei, aktorów, ekologów, pracowników ochrony środowiska, niewidomych, pokoju, robotników, tapicerów, ubogich, więźniów, Akcji KatolickiejFranciszka Cabrini – patronka emigrantówFrydolin – patron optykówGabriel Archanioł – patron dyplomatów, filatelistów, posłańców, korespondentów prasowych, pocztowców, radia i telewizji, telekomunikacjiGabriel Perdolente – patron młodzieży włoskiej, kleryków, młodych zakonnikówGenezjusz – patron aktorówGenowefa – patronka Francji i Paryża, chroni przed klęskami, ulewą i suszą, gorączką, kobiet, dziewic, pasterzy, producentów świec woskowych, rybaków, kapeluszników, rzemieślników, właścicieli składu win, żołnierzyGerard patron diecezji Csanad, dzieciGerman z Paryża – patron muzykówGermana – patronka pasterekGertruda z Nivelles – patronka podróżników i ogrodników oraz przeciw myszom i szczurom, pielgrzymówGerwazy – patron chałupników, dzieciGezelin – patron szczęśliwego dzieciństwaGoar – patron garncarzy, gościnności, właścicieli winnic, wytwórców cegiełGudula – patronka BrukseliGumar – patron mężczyzn mających złośliwe żonyGutman – patron kowali, krawców, kupców, mieszczan, szewcówGrzegorz z Nazjanzu – patron Bazylianów i poetówGrzegorz I Wielki Papież – patron uczniów, studentów, nauczycieli, chórów szkolnych, piosenkarzy, muzyków, kopalni, chórzystówGwidon – patron celników, urzędników podatkowych, chorych, kościelnych, dzwonników, pielgrzymów, rolnikówHadrian – patron kowaliHelena – patronka diecezji w Trewirze, Ascoli, Bambergu, Pesaro, Frankfurcie, Bazylei, farbiarzy, wytwórców igieł, wytwórców gwoździ, kopalniHenryk z Bolzano – patron drwaliHerman z Kolonii – patron zegarmistrzówHilary z Poitiers – patron Poitiers, dzieci opóźnionych w rozwoju, chroni przed ukąszeniami wężówHieronim – patron ascetów, sierot, opuszczonej młodzieży, biblistów, egzegetów, księgarzy, teologówHildegarda – patronka esperantystów, językoznawcówHipolit – patron personelu więziennegoHomobonus – patron kupcówHonorat – patron handlarzy, kupcówHubert – patron myśliwych, tokarzy, leśników i sportowców, matematyków i metalowców, strzelców, kuśnierzy, optyków, rzeźnikówIdzi – patron matek karmiących, pasterzy, macierzyństwa, osób kulawych, rybaków, sprzedawców koniIgnacy Loyola – patron domów rekolekcyjnych, zakonu Jezuitów, dzieci, matek oczekujących dziecka, kuszonych,skrupulantów, żołnierzy, rekolekcji, dzieci, ćwiczeń duchownych, teologówIngenuin – patron kopalniIrena z Tesaloniki – patronka dziewczątIreneusz – patron diecezji w LyonieIwo – Helory – patron adwokatów, notariuszy, sędziówIzydor – patron Hiszpanii, Sewilli, informatyków, rolników, farmerów, dobrych żniwJacek Odrowąż – patron archidiecezji katowickiej i diecezji opolskiejJadwiga Śląska – patronka Polski, Śląska, archidiecezji wrocławskiej i diecezji w Görlitz, Andechs, Berlina, Krakowa, Trzebnicy, Wrocławia, Europy, narzeczonych, uchodźców, pojednania i pokojuJakub Apostoł – patron Hiszpanii, Portugalii, zakonów rycerskich, czapników, hospicjów, szpitali, kapeluszników, wikliniarzy, pielgrzymów, sierot, dekarzyJan Apostoł – patron Albanii, Azji Mniejszej, aptekarzy, urzędników, bednarzy, dziewic, zawodów związanych z pisaniem i przepisywaniem: introligatorów, kopistów, kreślarzy, lieratów, biografów, papierników,pisarzy, litografów, owczarzy, płatnerzy, skrybów, ślusarzy, wikliniarzy, teologów, uprawiających winorośl, wdówJan Berhmans – patron ministrantówJan Bosco – patron młodzieży, duszpasterzy młodzieżowych, młodych robotników, rzemieślnikówJan Boży – patron Granady, księgarzy, chorych, drukarzy, pielęgniarzy, szpitali, opiekun służby zdrowiaJan Chrzciciel – patron Austrii, Francji, Holandii, Malty, Niemiec, Prowansji, Węgier, Akwitanii, Aragonii, archidiecezji warszawskiej i wrocławskiej, Amiens, Awinionu, Bonn, Florencji, Frankfurtu nad Menem, Kolonii, Lipska, Lyonu, Neapolu, Norymbergi, Nysy, Wiednia, Wrocławia, zakonu joannitów (Kawalerów Maltańskich), mnichów, dziewic, pasterzy i stad, kowali, krawców, kominiarzy, kuśnierzy, rymarzy, architektów, abstynentów, właścicieli kin, wychowawców, niezamężnych matek, tkaczy, garbarzy, skazanych na śmierć, orędownik podczas gradobicia, w chorobach epilepsji, tancerzyJan Chryzostom – patron kaznodziejówJan Damasceński – patron farmaceutów, malarzy ikon, obrazów świętychJan de la Salle – patron nauczycieliJan Gwalbert – patron leśnikówJan Kanty – patron Polski, archidiecezji krakowskiej, Krakowa, profesorów, nauczycieli i studentów, szkół katolickich, CaritasuJan Kapistran – patron prawnikówJan Kuncewicz – patron diecezji siedleckiej, drohiczyńskiej, zakonu Bazylianów, Rusi, Litwy, WilnaJan Leonardi – patron kucharzyJan Maria Vianney – patron proboszczówJan Marinoni – patron bankowcówJan Nepomucen – patron Czech, dobrej spowiedzi i spowiedników, zakonu jezuitów, Pragi, tonących, orędownik podczas powodzi, sprzedawców, księżyJan z Dukli – patron Królestwa Polskiego, Wielkiego Księstwa Litewskiego, archidiecezji przemyskiej, Lwowa, rycerstwa polskiegoJanuary – patron NeapoluJerzy – patron Anglii, Portugalii, Aragonii, Genui, Stambułu, Niemiec, Wenecji, żołnierzy, kawalerii, rycerzy, płatnerzy, rusznikarzy, zbrojmistrzów, puszkarzy, pasterzy koni, szpitali, bezpłodnych kobiet, artystów, skautów, harcerzy, chroni przed dżumą, trądem, syfilisem i opryszczkąJoachim – patron małżeństwa, patron sprzedawców lnuJoanna – patronka sióstr wizytekJoanna d’Arc – patronka pracowników radia i telewizji, pracowników telekomunikacjiJózef Oblubieniec Marii – patron Kościoła powszechnego, Austrii, Węgier, Kanady, Meksyku, Belgii, Peru, Rosji, Wietnamu, Czech, Filipin, Hiszpanii, Kanady, Portugalii, misji chińskich, sprawiedliwości społecznej,dobrej śmierci, robotników, cieśli, drwali, rzemieślników, małżonków i rodzin chrześcijańskich, ojców sierot, uciekinierówJózef Cafasso – patron więźniów i więzień, duszpasterzy więziennychJózef Kalasanty – patron Pijarów, szkół katolickichJózef z Arymatei – patron garbarzy, grabarzyJózef z Kupertynu – patron astronautów, kosmonautów, lotników, egzaminowanychJuda Tadeusz Apostoł – patron diecezji siedleckiej, Magdeburga, orędownik w sprawach beznadziejnychJulian – patron wioślarzyJustyn – patron filozofówKajetan – patron bankowcówKamil – patron zakonu Kamilianów, szpitali i chorych, pielęgniarek i pielęgniarzy, opiekujących się chorymiKarol Boromeusz – patron zakonu Boromeuszek, diecezji w Lugano i Bazylei, uniwersytetu w Salzburgu, bibliotekarzy, duszpasterzy, instytutów wiedzy katechetycznej, proboszczów, profesorów seminariumKarol Lwanga – patron młodzieży i akcji Katolickiej w AfryceKasjan – patron stenografówKatarzyna Genuańska – patronka Genui, chorych i szpitaliKatarzyna Szwedzka – patronka Szwecji, ludzi dotkniętych niepowodzeniamiKatarzyna z Aleksandrii – patronka dziewcząt, filozofów, studentek, bibliotekarzy, literatów, kołodziejów, kolejarzy, garncarzy, adwokatów, modystek, mówców, szwaczek, zecerów, teologówKatarzyna z Parc – patronka ekspedientekKatarzyna ze Sieny – patronka Włoch, Rzymu, Sieny, uczonych, mędrców, studentów, pielęgniarek, strażników, strażakówKazimierz – patron Korony i LitwyKilian – patron malarzy pokojowych, tynkarzyKinga – patronka Polski i Litwy, diecezji tarnowskiej, górników wydobywających sól, kopalni soliKlara – patronka zakonu Klarysek, kapucynek, Asyżu, bieliźniarek, hafciarek, praczek, radia i telewizji, chorych na oczy, malarzy malujących na szkle, szklarzyKlarus – patron krawcówKlaudiusz – patron kamieniarzy, rzeźbiarzyKlemens Dworzak – patron Warszawy, kelnerów, piekarzy, rzemieślnikówKlemens I Papież – patron grabarzy, kamieniarzy, marmurników, narodów słowiańskich, dzieci, górników, kamieniarzy, kapeluszników, marynarzyKlotylda – patronka notariuszy, kobietKoleta – patronka cieśli, pomocy domowychKonkordia – patronka piastunek dzieciKonrad patron furtianówKorneliusz – patron chorych na grypęKosma – patron aptekarzy, chirurgów i mędrców, stomatologówKryspin – patron szewców, garbarzyKryspinian – patron garbarzy, szewcówKrystyna – patronka młynarzyKrzysztof – patron kierowców i podróżnych, woźniców, taksówkarzy, tragarzy, rycerzy, poszukiwaczy skarbów i żeglarzy, flisaków, kolejarzy, modystek, biegaczyKunegunda – patronka kobiet oczekujących potomstwaLeokadia – patronka Hiszpanii, ToledoLeon Wielki Papież – patron muzyków i śpiewakówLeonard z Noblac – patron dobrego porodu, położnych, więźniów, jeńców, chorych i zagrożonych napadem lub kradzieżą, tragarzy, parobków, stajennychLetus – patron tkaczyLidia – patronka farbiarzyLudwik IX Król – patron kilku żeńskich zgromadzeń zakonnych noszących jego imię, drukarzy, fryzjerów, hafciarek,introligatorów, kamieniarzy krawców, piekarzy, pielgrzymów, niewidomych, rybaków, tkaczy, uczonych, malarzy pokojowych, sztukatorówLudwina – patronka apostolstwa chorychŁazarz – patron rzeźników, grabarzy, trędowatych, leprozoriów, żebrakówŁucja – patronka Toledo, krawców, niewidomych, ociemniałych, chorych na oczy, szklarzy, służby, producentów lamp i świec, woźniców, rolników, szwaczek, tkaczy, krawców, woźnych, tapicerów, orędowniczka w chorobach oczu, pracowników radia i telewizjiŁukasz Ewangelista – patron Hiszpanii, miasta Achai, introligatorów, lekarzy chirurgów, malarzy i rzeźbiarzy, notariuszy, rzeźników, złotnikówMaciej Apostoł – patron Hanoweru, budowniczych, kowali, cukierników, rzeźników, wzywają go niepłodne małżeństwa oraz chłopcy rozpoczynający szkołęMagnus ze Szkocji – patron sprzedawców rybMaksymilian Maria Kolbe – patron archidiecezji gdańskiej i diecezji koszalińskiej, krwiodawców, abstynentówMałgorzata z Antiochii – patronka położnic, ciężarnych kobiet, bezpłodnych kobiet i dobrej śmierciMamert – patron mamek i orędownik w chorobach piersiMarceli Papież – patron stajennychMarcin de Porres – patron fryzjerów, pielęgniarek, robotnikówMarcin z Tours – patron Francji, królewskiego rodu Merowingów, diecezji w Eisenstadt, Mainz, Rotterburga, Amiens, dzieci, hotelarzy, jeźdźców kawalerii, kapeluszników, kowali, krawców, młynarzy, tkaczy, podróżników, więźniów, właścicieli winnic, żołnierzy, oberżystów, karczmarzy, abstynetów, sukienników, przywoływany przeciwko pijaństwu i burzyMarcjan – patron administratorów, rusznikarzyMarek Ewangelista – patron Aleksandrii, Bergamo, Albanii, Wenecji, szklarzy, notariuszy, sekretarzy, pisarzy, murarzy,wikliniarzy, koszykarzy, szklarzyMarek Roy – patron prawnikówMaria Goretti – patronka młodzieżyMaria Egipcjanka – patronka aktorówMaria Magdalena – patronka Marsylii, Prowansji, Sycylii, Neapolu, zakonów kobiecych, pokutujących, życia kontemplacyjnego, dzieci, które mają trudności z chodzeniem, fryzjerów, perukarzy,kobiet, osób kuszonych, ogrodników, studentów, więźniów, sprzedawców winaMarkulf – patron aptekarzy, kupców drobnych towarów, sukiennikówMarta – patronka Tarasconu, gospodyń domowych, hotelarzy, kucharek, sprzątaczek, właścicieli zajazdów, właścicieli hoteli, rzeźbiarzyMartyriusz – patron rusznikarzyMaryn – patron kamieniarzyMateusz Apostoł – patron patronem diecezji i miasta Salerno, alkoholików, księgowych, pracowników kantorów, celników, urzędników podatkowych, straży granicznejMaura z Troyes – patronka praczekMaurycy – patron zakonu św. Maurycego, cesarskiego domu Ottonów, królestwa Burgundii, Longobardów, Einsiedeln, Magdeburga, Valais, farbiarzy, kapeluszników, piechoty, rycerstwa, żołnierzyMedard z Noyon – patron od bólu zębów, piwowarów, chłopów, więźniów, żniwiarzy i dobrych zbiorówMelchior Grodziecki – patron archidiecezji katowickiejMetody – patron EuropyMichał Archanioł – patron zakonów Michalitek, Michalitów, Anglii, Austrii, Francji, Hiszpanii, Niemiec, Węgier, Małopolski, diecezji łomżyńskiej, Amsterdamu, Łańcuta, mierniczych, radiologów, rytowników, szermierzy, policjantów, szlifierzy, cmentarzy, złotników, żołnierzy, tokarzy, dobrej śmierci, aptekarzy, złotników, bankowcówMikołaj Biskup – patron Grecji, Rosji, Bari, Aberdeen, Antwerpii, Berlina, Miry, Moskwy, Nowogrodu, bednarzy, wytwórców guzików, cukierników, gorzelników, dzieci, flisaków, jeńców, kupców, sprzedawców perfumów, sprzedawców wina, sprzedawców zboża i nasion, marynarzy, uczonych, młynarzy, kancelistów parafialnych, notariuszy, panien, piekarzy, pielgrzymów, piwowarów, podróżnych, rybaków, sędziów, studentów, więźniów, złodziei, żeglarzyMikołaj z Filie – patron SzwajcariiMikołaj z Tolentino – patron dusz pozostających w czyśćcuMonika – patronka kościelnych stowarzyszeń matek, wdów, matekNikodem – patron grabarzyNorbert – patron Pragi, zakonu Norbertanów, sióstr Norbertynek oraz wszystkich wspólnot jego imieniaNotburga – patronka pomocy domowych, służącychOdo z Cluny – patron muzykówOlaf – patron NorwegiiOnezym – patron czeladnikówOnufry – patron mnichów, dorożkarzy, pielgrzymów, tkaczyOskar Biskup – patron Danii, Islandii, NiemiecOswald – patron angielskiej rodziny królewskiej, krzyżowców, kowali, żniwiarzyOtton – patron archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, PomorzaOtylia – patronka chorych na choroby gardła, uszuPankracy – patron dzieci, opiekun rycerstwa, przyzywany podczas wiosennych przymrozków, uważany jest za stróża przysiąg i mściciela krzywoprzysięstwaPantaleon – patron fizyków, lekarzy, akuszerekPaschalis Baylon – patron stowarzyszeń i kongresów eucharystycznych, kucharzyPatryk – patron Irlandii, Nigerii, fryzjerów, perukarzy, kowali, górników upadłych na duchu, opiekun zwierząt domowychPaulina z Noli – patronka młynarzyPaweł z Teb – patron zakonu paulinów i życia pustelniczego, piekarzy i tkających dywany, wytwórców koszyPaweł z Tarsu Apostoł – patron licznych zakonów, Rzymu, Poznania, Rygi i diecezji gliwickiej, producentów namiotów, marynarzy, powroźników, tkaczy, robotnic, teologów, wikliniarzyPiotr Apostoł – patron Rzymu, Awinionu, Berlina, Biecza, Frankfurtu nad Menem, Poznania, Rygi, Saragossy, Lozanny, Duszników Zdrój, Genewy, Hamburga, Nantes, Trzebnicy, rybaków, sprzedawców ryb, rymarzy, blacharzy, zegarmistrzów, kamieniarzy, kowali, ślusarzy, marynarzy, żeglarzy, powroźników, sukienników, tkaczy, orędownik podczas epilepsji, gorączki, febry, foluszników, abstynetów, ukąszenia przez węże, zdunów, budowniczych mostówPiotr Chryzolog – patron diecezji i miasta ImoliPiotr Kanizy – patron diecezji Brixen, Innsbrucku oraz szkolnych organizacji katolickich w NiemczechPius X Papież – patron esperantystów, muzyków kościelnychPlacyd z Subiaco – patron żeglarzyProtazy – patron chałupników, dzieciRafał Archanioł – patron aptekarzy, lekarzy, emigrantów, pielgrzymów, podróżujących, uciekinierów, wędrowców, żeglarzyRafał Kalinowski – patron Sybiraków, nauczycieli, wychowawców, wojskowych, kolejarzy, kapłanów, spowiedników, zakonnikówRajmund Nonnat – patron ciężarnych kobietRajnold – patron kamieniarzy, rzeźbiarzyRita – patronka w sprawach trudnych i beznadziejnych, opiekunka wielu dzieł charytatywnych i bractwRobert Bellarmin – patron kanonistów, katechetówRoch – patron chorych, stolarzy, brukarzy, handlarzy dzieł sztuki, krawców, szczotkarzyRoman z Rouen – patron kupcówRomuald – patron kamedułówRozalia – patronka Palermo, chorych zakaźnieRóża z Limy – patronka Indian, obu Ameryk, Filipin, Antyli, Limy, kwiaciarek, ogrodnikówRóża z Witerbo – patronka akcji katolickiejSabina – patronka gospodyń domowychScholastyka – patronka miast Le Mans i SubiacoSebastian – patron Niemiec, inwalidów wojennych, kamieniarzy, łuczników, myśliwych, ogrodników, garbarzy, garncarzy, rusznikarzy, cynowników, strażników, strzelców, rannych, żołnierzySerapion z Aleksandrii – patron dekarzy, szklarzySerwacy – patron diecezji w Worms, Maastricht, hutników, stolarzy, osób mających reumatyzm i febrę, ślusarzy, orędownik podczas przymrozkówSewer – patron policjantów, sukiennikówSeweryn – patron Austrii i Bawarii, właścicieli winnicStanisław ze Szczepanowa – patron PolskiStanisław Kostka – patron Polski, Litwy, archidiecezji łódzkiej i warszawskiej, diecezji chełmińskiej i płockiej, Gniezna, Lublina, Lwowa, Poznania, Warszawy, studentów, nowicjuszy jezuickich, polskiej młodzieży, dzieciStefan – patron Serbii, Węgier, tkaczyStefania – patronka poszukiwaczy skarbów, gier loteryjnychSykstus – patron kobiet oczekujących potomstwaSylwester – patron diecezji i miasta ModenySymforian z Autum – patron sokolników, dzieciSzczepan – patron diecezji wiedeńskiej, kamieniarzy, kucharzy, bednarzy, tkaczy, budowlańców i diakonów, tkaczy, stajennych, stangretów, woźnicówSzymon Apostoł – patron farbiarzy, grabarzy, garncarzy, wytwórców wyrobów skórzanych, tkaczy, murarzy, pracowników leśnych i drwali, a także patronem beznadziejnych przypadkówTarsycjusz – patron kleryków, ministrantówTeodard – patron handlarzy bydłemTeresa z Avila – patronka Hiszpanii, Avila, Alba de Tormes, Karmelitów bosych, Karmelitów trzewiczkowych, dusz w czyśćcu cierpiących, cierpiących na ból głowy i chorych na serceTomasz Apostoł – patron Indii, Portugalii, Urbino, Farmy, Rygi, Zamościa, architektów, budowniczych, cieśli, geodetów, geometrów, kamieniarzy, murarzy, inżynierów, stolarzy, małżeństw, teologówTomasz z Akwinu – patron teologów, szkół, Neapolu, dominikanów szkół katolickich, księgarni, opiekun podczas sztormówTomasz Becket – patron Anglii, duchownych, niewidomychTomasz More – patron politykówTryfon – patron ogrodnikówTurybiusz z Mogrovejo – patron PeruTychon – patron wytwórców winTymon z Salzburga – patron cieśli, rzeźbiarzyUlryk – patron rybaków, właścicieli winnicUrban – patron właścicieli winnic, winnej latorośli, ogrodników, rolników, dobrych urodzajówUrszula – patronka nauczycielek, sprzedawców suknaUtto – patron karczowników, osadnikówWacław Król – patron Czech, Moraw, Pragi, katedry krakowskiejWalburga – patronka rolnikówWalenty – patron epileptyków, podagryków i chorych umysłowo, zakochanych pszczelarzyWawrzyniec – patron Hiszpanii, zakonu Kapucynów, rymarzy, kucharzy, bibliotekarzy, hutników szkła, szklarzy, cukierników, praczek, administratorów, archiwistówWendelin – patron owczarzy, pasterzy, chłopówWerena z Zurzach – patronka gospodyń na plebaniWeronika – patronka portrecistów, rzeźbiarzy i fotografów, praczek, gospodyń na plebani, szwaczekWiborada – patronka gospodyń na plebani, kucharek, miłośników książek, bibliotekWilhelm – patron zegarmistrzów, blacharzy, płatnerzyWillibrord – patron diecezji w Utrechcie, Haarlem, Niderlandów, LuksemburgaWilligis – patron kołodziejówWincenty a Paulo – patron instytucji charytatywnychWincenty Ferreriusz – patron Hiszpanii, Portugalii i Lizbony, patron garncarzy, budowlańców, murarzy, dekarzy, winiarzy, leśników, drwali, rolników, wytwórców cegiełWincenty Kadłubek – patron archidiecezji warmińskiej, diecezji kieleckiej, sandomierskiejWincenty Palotti – patron hodowców winorośliWigiliusz z Trydentu – patron kopalniWit – patron chorych na epilepsje, głuchoniemych, cierpiących na histerie, ukąszonych przez żmije, górników, karczmarzy, taksówkarzy, aptekarzy, artystów, tancerzy, warzelnikówWojciech – patron Czech, Polski, Prus, archidiecezji gnieźnieńskiej, gdańskiej, warmińskiej, koszalińsko-kołobrzeskiej, miast: Gniezna, Trzemeszna, SerockaWolfgang – patron cieśliWulmar – patron furmanów, stangretów, woźnicówWunibald – patron narzeczonychZenon – patron Werony, żebrakówZdzisława – patronka młodych małżeństw, matekZyta – patronka miasta Lucca, ubogich dziewcząt, pracownic domowych, służącychArtykuł przygotowany na podstawie materiałów Archidiecezji Warszawskiej Klara została patronką telewizji. Po śmierci Św. Franciszka cały trud utrzymania zakonu spadł na Jej barki. Klara w klasztorze Św. Damiana żyła przez 42 lata. Wyczerpujące posty, umartwienia i czuwania spowodowały, że 11 sierpnia 1253 roku umarła. Jej ciało złożono w grobie, w którym spoczywało ciało Św. Franciszka.
Życiorys świętej Klary Św. Klara, dziewica, założycielka Zakonu Sióstr Klarysek, patronka radia i telewizji Asyż – oto miejsce, do którego od ośmiu wieków przybywają liczni pielgrzymi, aby rozważać boską legendę Klary, legendę, która wywarła ogromny wpływ na życie Kościoła i na historię duchowości chrześcijańskiej. Trzeba koniecznie w naszej epoce powtórzyć odkrycie św. Klary, gdyż ma ono doniosłe znaczenie dla Kościoła; trzeba koniecznie dokonać odkrycia tego charyzmatu, tego powołania. Konieczne jest ponowne odkrycie boskiej legendy Franciszka i Klary” (przemówienie Jana Pawła II w Asyżu, 12 marca 1982 roku). Jest naprawdę trudno rozłączyć te dwa imiona: Franciszka i Klary. Te dwa zjawiska: Franciszka i Klary. Te dwie legendy: Franciszka i Klary… Trudno jest rozdzielić imiona Franciszka i Klary. Znajduje się między nimi coś głębokiego, czego nie można zrozumieć, pomijając kryteria duchowości franciszkańskiej, chrześcijańskiej, ewangelicznej, czego nie można ogarnąć w oparciu o kryteria ludzkie. Dwumian: Franciszek – Klara jest rzeczywistością, którą pojmuje się jedynie poprzez kategorie chrześcijańskie, duchowe, niebieski; jednakże należy on do rzeczywistości tej ziemi, tego miasta, tego Kościoła. Wszystko zaczęło się tu w Asyżu” (tamże). Klara, córka szlachcica Favarone d’Offreduccio i Ortolany, urodziła się w Asyżu w 1193 r. (według innych w 1194). W wieku 18 lat pociągnięta ideałami ubóstwa, pokory oraz umiłowania Ukrzyżowanego Chrystusa, którymi żył i głosił Franciszek Bernardone, w nocy niedzieli Palmowej 1211 r. uciekła z pałacu swoich rodziców i udała się do Porcjunkuli, gdzie czekał na nią Franciszek ze swoimi braćmi. Tu z rąk Biedaczyny otrzymała zgrzebny habit i welon zakonny, ale wcześnie ściął jej piękne i bujne włosy. Przy ołtarzu Matki Bożej Anielskiej poświęciła się Bogu przyrzekając pozostać na zawsze ubogą, posłuszną i dziecinną za przykładem Jezusa Chrystusa. Tej nocy powstał drugi zakon franciszkański znany dziś w świecie pod nazwą: siostry klaryski. Franciszek rzeczywiście odegrał w życiu Klary wspaniałą rolę przez wskazanie drogi do Chrystusa, którego już przedtem wybrała za wzór i cel swoich wszystkich dążeń. Gdy w 1211 r. wyszła ukradkiem z domu i udała się do Franciszka nie spodziewała się, że skutki tego czynu przekroczą granice Asyżu, a później Italii. Wiedziała jedno: do najważniejszego dzieła w historii ludzkości – do zbawienia – kobieta jest tak samo powołana jak i mężczyzna. I w równej z nim mierze odpowiada przed Bogiem i bliźnimi za los i wartość tego dzieła w sobie i w całym świecie. Po krótkim pobycie u ss. Benedyktynek k. Asyżu (Bastia i Subasio) Franciszek przyprowadził ją do klasztoru przy kościele św. Damiana. Od roku 1211 do śmierci w 1253 roku Klara walczyła o zachowanie tożsamości zakonu, do którego przylgnęła nazwa: „Ubogie panie”. Walczyła o pełną treść tego tytułu tłumacząc papieżom Grzegorzowi IX i Innocentemu IV, że w proteście ubóstwem przeciwko szerzącemu się kultowi pieniądza i bogactw kobiety potrafią przynajmniej dorównać mężczyzną. Została zrozumiana przez ówczesny świat niewieści. Do klasztoru przy kościółku św. Damiana zaczęły się zgłaszać postulantki z różnych klas społecznych. Pierwszymi były: jej rodzona siostra Katarzyna, która przybrała imię Agnieszka, późniejsza przełożona klasztoru w Monticelii, a po śmierci została kanonizowana; jej własna matka po owdowieniu, Mortulana z najmłodszą córką Beatrycze. Idea takiego włączania się w życie Kościoła trafiła w Europie na dobry grunt. Takim były Czechy ze św. Agnieszką z Pragi i Polska, gdzie w drugiej połowie XIII wieku widzimy wśród klarysek św. Kingę, bł. Salomeę i bł. Jolantę – wszystkie z książęcego rodu. W postawie Klary nie było ani pogardy, ani naiwnego uwielbienia tego świata, który według niej składał się z jej braci i sióstr w człowieczeństwie. Giotto namalował ją pochyloną nad martwym ciałem św. Franciszka, od którego wiele się nauczyła – przede wszystkim szacunku dla dzieła Bożego, jakim jest cały kosmos i w nim człowiek. Była pojętą uczennicą i doskonałą mistrzynią kobiecości dbałej o swoje prawa; broniącej własnej godności w granicach uznawanych nie kaprysami ludzi, lecz wolą Bożą. Przez całe życie okazywała się mężną niewiastą, małą, wyrozumiałą, delikatną, ale zawsze zdecydowaną. Chętnie nazywała się roślinką św. Franciszka. Gdy Franciszek, obdarzony stygmatami, zapadał na zdrowiu, Klara przyjęła go u św. Damiana i gościła w celi zbudowanej dlań w ogrodzie. Krótko przed śmiercią Biedaczyna przekazał jej, ostatnią swoją wolę, a po jego zgonie bracia przynieśli jego ciało do św. Damiana i Święta po raz ostatni kompletowała jego stygmaty. W klasztorze św. Damiana Klara przeżyła 42 lata, w tym aż 28 w chorobie i cierpieniu. Do samej śmierci pełniła posługę przełożonej. Śmiertelnie chorą odwiedził papież Innocenty IV. 2 dni przed śmiercią Klary tenże papież zatwierdza regułę napisaną przez nią na wzór reguły św. Franciszka, a nie św. Benedykta. Zmarła 11 sierpnia 1253 roku. Kanonizował ją papież Aleksander IV 15 sierpnia 1255 r. w Anagni. W bulli kanonizacyjnej papież nawiązując do śmierci Klary (znaczy jasna, promienna) pisze: „Klara przed swym nawróceniem jasna, w nawróceniu jeszcze jaśniejsza, w życiu zamkniętym przejasna, najjaśniejsza po dokonaniu doczesnego życia! Zajaśniała bowiem w świecie, rozbłysła w zakonie, w domu jaśniała jak promyk, w klasztorze rozbłysła jak światło błyskawicy. Zajaśniała w życiu, promienieje po śmierci, zajaśniała na ziemi, sieje blaski w niebie! W prawdzie światło to pozostawało zamknięte wewnątrz murów klasztornych, ale wysyłało na zewnątrz swe jasne promienie, skupiało się w ciasnym klasztorze, a równocześnie rozsiewało się po szerokim świecie, trzymało się wnętrza a wypływało na zewnątrz. Klara żyła bowiem w ukryciu, ale życie jej stawało się jawne, Klara milczała, ale jej fama była głośna, Klara kryła się w celi, ale znaną była po miastach”. Ciało jej złożono w kościele św. Jerzego, a po wybudowaniu bazyliki ku jej czci umieszczono w niej w 1260 r., gdzie spoczywa po dzień dzisiejszy. Ikonografia najczęściej przedstawia św. Klarę w monstrancją w ręku. Podczas najazdu Saracenów na Asyż (1240 i 1241) Święta spowodowała swym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu odstąpienie ich od obleganego miasta. Klara pozostawiła kilka pism: 1. Reguła, którą zatwierdził 9 sierpnia 1253 r. papież Innocenty IV, 2. Testament i błogosławieństwo, 3. 4 listy do św. Agnieszki z Pragi, Św. Agnieszka (kanonizował ją papież Jan Paweł II dnia 12 listopada 1989 r.) była córką Ottona I, króla Czech, i Konstancji Węgierskiej, krewnej św. Elżbiety. Wychowywała się klasztorze cystersek w Trzebnicy, a potem w klasztorze w Doxan (Czech). Ufundowała szpital dla ubogich oraz dwa klasztory: franciszkanów i klarysek w Pradze. Welon klaryski przyjęła w 1234 r. a nieco później została ksienią swojego klasztoru, 4. List do s. Ermenetrudy z Bruges. Życiorys, czyli „Legenda o św. Klarze” napisał br. Tomasz z Celano. W 1953 r. papież Pius XII ustanowił św. Klarę patronką radia i telewizji. Bowiem nie mogąc z powodu choroby uczestniczyć w noc Bożego Narodzenia 1252 r. w bazylice św. Franciszka na nabożeństwie, z Bożej łaski na odległość doskonale widziała jakby na ekranie i słyszała wszystko jakby była obecna na uroczystości w dolnej bazylice grobu Biedaczyny. 27 października 1986 r. Jan Paweł II podczas niezapomnianego spotkania modlitewnego przedstawicieli wielkich religii świata powiedział: „To jest trwała lekcja Asyżu: to jest lekcja św. Franciszka, który w cielił w życie ujmujący nas ideał; to jest lekcja św. Klary, która byłą jego pierwszą naśladowczynią. Jest to ideał złożony z łagodności, pokory, głębokiego poczucia Boga oraz oddania się na służbę wszystkim. Św. Franciszek był człowiekiem pokoju, św. Klara była w najwyższym stopniu kobietą modlitwy. Jej więź w modlitwie podtrzymywała Franciszka i jego towarzyszy, podobnie jak podtrzymuje nas dziś. Franciszek i Klara dają przykład życia w pokoju z Bogiem, z samym sobą, ze wszystkimi mężczyznami i kobietami na tym świecie. Niech ten święty mąż i ta święta kobieta będą natchnieniem dla wszystkich ludzi dzisiaj, by mieli tę samą siłę charakteru i miłości Boga i bliźniego, by kroczyć nadal drogą, którą musimy iść razem. Poruszeni przykładem św. Franciszka i św. Klary – prawdziwych uczniów Chrystusa i przekonani przykładem tego dnia, który przeżyliśmy razem, zobowiązujemy się do dokonania rachunku sumienia, do wierniejszego słuchania ich głosu, do czyszczenia naszego ducha z uprzedzeń, gniewu, wrogości, zazdrości i zawiści. Będziemy się starali czynić pokój w myśli i w działaniu, mając umysł i serce zwrócone ku jedności ludzkiej rodziny”. Opracował O. Tadeusz Słotwiński ofmAsyż – oto miejsce, do którego od ośmiu wieków przybywają liczni pielgrzymi, aby rozważać boską legendę Klary, legendę, która wywarła ogromny wpływ na życie Kościoła i na historię duchowości chrześcijańskiej. Trzeba koniecznie w naszej epoce powtórzyć odkrycie św. Klary, gdyż ma ono doniosłe znaczenie dla Kościoła; trzeba koniecznie dokonać odkrycia tego charyzmatu, tego powołania. Konieczne jest ponowne odkrycie boskiej legendy Franciszka i Klary” (przemówienie Jana Pawła II w Asyżu, 12 marca 1982 roku). Jest naprawdę trudno rozłączyć te dwa imiona: Franciszka i Klary. Te dwa zjawiska: Franciszka i Klary. Te dwie legendy: Franciszka i Klary… Trudno jest rozdzielić imiona Franciszka i Klary. Znajduje się między nimi coś głębokiego, czego nie można zrozumieć, pomijając kryteria duchowości franciszkańskiej, chrześcijańskiej, ewangelicznej, czego nie można ogarnąć w oparciu o kryteria ludzkie. Dwumian: Franciszek – Klara jest rzeczywistością, którą pojmuje się jedynie poprzez kategorie chrześcijańskie, duchowe, niebieski; jednakże należy on do rzeczywistości tej ziemi, tego miasta, tego Kościoła. Wszystko zaczęło się tu w Asyżu” (tamże). Klara, córka szlachcica Favarone d’Offreduccio i Ortolany, urodziła się w Asyżu w 1193 r. (według innych w 1194). W wieku 18 lat pociągnięta ideałami ubóstwa, pokory oraz umiłowania Ukrzyżowanego Chrystusa, którymi żył i głosił Franciszek Bernardone, w nocy niedzieli Palmowej 1211 r. uciekła z pałacu swoich rodziców i udała się do Porcjunkuli, gdzie czekał na nią Franciszek ze swoimi braćmi. Tu z rąk Biedaczyny otrzymała zgrzebny habit i welon zakonny, ale wcześnie ściął jej piękne i bujne włosy. Przy ołtarzu Matki Bożej Anielskiej poświęciła się Bogu przyrzekając pozostać na zawsze ubogą, posłuszną i dziecinną za przykładem Jezusa Chrystusa. Tej nocy powstał drugi zakon franciszkański znany dziś w świecie pod nazwą: siostry klaryski. Franciszek rzeczywiście odegrał w życiu Klary wspaniałą rolę przez wskazanie drogi do Chrystusa, którego już przedtem wybrała za wzór i cel swoich wszystkich dążeń. Gdy w 1211 r. wyszła ukradkiem z domu i udała się do Franciszka nie spodziewała się, że skutki tego czynu przekroczą granice Asyżu, a później Italii. Wiedziała jedno: do najważniejszego dzieła w historii ludzkości – do zbawienia – kobieta jest tak samo powołana jak i mężczyzna. I w równej z nim mierze odpowiada przed Bogiem i bliźnimi za los i wartość tego dzieła w sobie i w całym świecie. Po krótkim pobycie u ss. Benedyktynek k. Asyżu (Bastia i Subasio) Franciszek przyprowadził ją do klasztoru przy kościele św. Damiana. Od roku 1211 do śmierci w 1253 roku Klara walczyła o zachowanie tożsamości zakonu, do którego przylgnęła nazwa: „Ubogie panie”. Walczyła o pełną treść tego tytułu tłumacząc papieżom Grzegorzowi IX i Innocentemu IV, że w proteście ubóstwem przeciwko szerzącemu się kultowi pieniądza i bogactw kobiety potrafią przynajmniej dorównać mężczyzną. Została zrozumiana przez ówczesny świat niewieści. Do klasztoru przy kościółku św. Damiana zaczęły się zgłaszać postulantki z różnych klas społecznych. Pierwszymi były: jej rodzona siostra Katarzyna, która przybrała imię Agnieszka, późniejsza przełożona klasztoru w Monticelii, a po śmierci została kanonizowana; jej własna matka po owdowieniu, Mortulana z najmłodszą córką Beatrycze. Idea takiego włączania się w życie Kościoła trafiła w Europie na dobry grunt. Takim były Czechy ze św. Agnieszką z Pragi i Polska, gdzie w drugiej połowie XIII wieku widzimy wśród klarysek św. Kingę, bł. Salomeę i bł. Jolantę – wszystkie z książęcego rodu. W postawie Klary nie było ani pogardy, ani naiwnego uwielbienia tego świata, który według niej składał się z jej braci i sióstr w człowieczeństwie. Giotto namalował ją pochyloną nad martwym ciałem św. Franciszka, od którego wiele się nauczyła – przede wszystkim szacunku dla dzieła Bożego, jakim jest cały kosmos i w nim człowiek. Była pojętą uczennicą i doskonałą mistrzynią kobiecości dbałej o swoje prawa; broniącej własnej godności w granicach uznawanych nie kaprysami ludzi, lecz wolą Bożą. Przez całe życie okazywała się mężną niewiastą, małą, wyrozumiałą, delikatną, ale zawsze zdecydowaną. Chętnie nazywała się roślinką św. Franciszka. Gdy Franciszek, obdarzony stygmatami, zapadał na zdrowiu, Klara przyjęła go u św. Damiana i gościła w celi zbudowanej dlań w ogrodzie. Krótko przed śmiercią Biedaczyna przekazał jej, ostatnią swoją wolę, a po jego zgonie bracia przynieśli jego ciało do św. Damiana i Święta po raz ostatni kompletowała jego stygmaty. W klasztorze św. Damiana Klara przeżyła 42 lata, w tym aż 28 w chorobie i cierpieniu. Do samej śmierci pełniła posługę przełożonej. Śmiertelnie chorą odwiedził papież Innocenty IV. 2 dni przed śmiercią Klary tenże papież zatwierdza regułę napisaną przez nią na wzór reguły św. Franciszka, a nie św. Benedykta. Zmarła 11 sierpnia 1253 roku. Kanonizował ją papież Aleksander IV 15 sierpnia 1255 r. w Anagni. W bulli kanonizacyjnej papież nawiązując do śmierci Klary (znaczy jasna, promienna) pisze: „Klara przed swym nawróceniem jasna, w nawróceniu jeszcze jaśniejsza, w życiu zamkniętym przejasna, najjaśniejsza po dokonaniu doczesnego życia! Zajaśniała bowiem w świecie, rozbłysła w zakonie, w domu jaśniała jak promyk, w klasztorze rozbłysła jak światło błyskawicy. Zajaśniała w życiu, promienieje po śmierci, zajaśniała na ziemi, sieje blaski w niebie! W prawdzie światło to pozostawało zamknięte wewnątrz murów klasztornych, ale wysyłało na zewnątrz swe jasne promienie, skupiało się w ciasnym klasztorze, a równocześnie rozsiewało się po szerokim świecie, trzymało się wnętrza a wypływało na zewnątrz. Klara żyła bowiem w ukryciu, ale życie jej stawało się jawne, Klara milczała, ale jej fama była głośna, Klara kryła się w celi, ale znaną była po miastach”. Ciało jej złożono w kościele św. Jerzego, a po wybudowaniu bazyliki ku jej czci umieszczono w niej w 1260 r., gdzie spoczywa po dzień dzisiejszy. Ikonografia najczęściej przedstawia św. Klarę w monstrancją w ręku. Podczas najazdu Saracenów na Asyż (1240 i 1241) Święta spowodowała swym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu odstąpienie ich od obleganego miasta. Klara pozostawiła kilka pism: 1. Reguła, którą zatwierdził 9 sierpnia 1253 r. papież Innocenty IV, 2. Testament i błogosławieństwo, 3. 4 listy do św. Agnieszki z Pragi, Św. Agnieszka (kanonizował ją papież Jan Paweł II dnia 12 listopada 1989 r.) była córką Ottona I, króla Czech, i Konstancji Węgierskiej, krewnej św. Elżbiety. Wychowywała się klasztorze cystersek w Trzebnicy, a potem w klasztorze w Doxan (Czech). Ufundowała szpital dla ubogich oraz dwa klasztory: franciszkanów i klarysek w Pradze. Welon klaryski przyjęła w 1234 r. a nieco później została ksienią swojego klasztoru, 4. List do s. Ermenetrudy z Bruges. Życiorys, czyli „Legenda o św. Klarze” napisał br. Tomasz z Celano. W 1953 r. papież Pius XII ustanowił św. Klarę patronką radia i telewizji. Bowiem nie mogąc z powodu choroby uczestniczyć w noc Bożego Narodzenia 1252 r. w bazylice św. Franciszka na nabożeństwie, z Bożej łaski na odległość doskonale widziała jakby na ekranie i słyszała wszystko jakby była obecna na uroczystości w dolnej bazylice grobu Biedaczyny. 27 października 1986 r. Jan Paweł II podczas niezapomnianego spotkania modlitewnego przedstawicieli wielkich religii świata powiedział: „To jest trwała lekcja Asyżu: to jest lekcja św. Franciszka, który w cielił w życie ujmujący nas ideał; to jest lekcja św. Klary, która byłą jego pierwszą naśladowczynią. Jest to ideał złożony z łagodności, pokory, głębokiego poczucia Boga oraz oddania się na służbę wszystkim. Św. Franciszek był człowiekiem pokoju, św. Klara była w najwyższym stopniu kobietą modlitwy. Jej więź w modlitwie podtrzymywała Franciszka i jego towarzyszy, podobnie jak podtrzymuje nas dziś. Franciszek i Klara dają przykład życia w pokoju z Bogiem, z samym sobą, ze wszystkimi mężczyznami i kobietami na tym świecie. Niech ten święty mąż i ta święta kobieta będą natchnieniem dla wszystkich ludzi dzisiaj, by mieli tę samą siłę charakteru i miłości Boga i bliźniego, by kroczyć nadal drogą, którą musimy iść razem. Poruszeni przykładem św. Franciszka i św. Klary – prawdziwych uczniów Chrystusa i przekonani przykładem tego dnia, który przeżyliśmy razem, zobowiązujemy się do dokonania rachunku sumienia, do wierniejszego słuchania ich głosu, do czyszczenia naszego ducha z uprzedzeń, gniewu, wrogości, zazdrości i zawiści. Będziemy się starali czynić pokój w myśli i w działaniu, mając umysł i serce zwrócone ku jedności ludzkiej rodziny”. Opracował O. Tadeusz Słotwiński ofm
Klarę „niebiańską przed Bogiem patronką telewizji”, odwołał się do historii zapisanej w „Źródłach franciszkańskich”. Kiedy św. Klara na rok przed śmiercią leżała schorowana w łóżku i z tego powodu nie mogła uczestniczyć w Pasterce, to w nadprzyrodzonej wizji – jakby na telebimie – zobaczyła zebranych ludzi w W Polsce znajduje się około 200 kościołów pw. św. Katarzyny, zaś ponad 30 miejscowości wywodzi swoja nazwę od jej imienia. Jest patronką dziewcząt, dziewic, starych panien, teologów, uczonych, mówców, studentów, sekretarek, kołodziejów, młynarzy, żeglarzy, kolejarzy, drukarzy, szewców, krawcowych, prawników; wzywa się jej przy migrenie i bólu zębów... Św. Katarzyna ukazywana jest z mieczem lub kołem, często w koronie, z kwiatem, krzyżem lub palmą. Jej imię wywodzi się od greckiego słowa katharos - czysty, bez skazy. Obraz św. Katarzyny z ołtarza głównego. Św. Katarzyna urodziła się pod koniec III w. w Aleksandrii, stolicy Egiptu, w znamienitej, być może nawet królewskiej, rodzinie. Była podobno niezwykle piękna i świetnie wykształcona. Wielu mężczyzn starało się o jej rękę; ponoć nawet sam cesarz chciał pojąć ją za żonę. Katarzyna jednak była niezwykle dumna i wyniosła i odrzucała wszystkich zalotników. Pewnego razu Katarzyna spotkała pustelnika, który opowiedział jej o Jezusie tak pięknie i sugestywnie, że dziewczyna postanowiła przyjąć wiarę chrześcijańską. Legenda mówi, że wkrótce potem, w czasie święta pogańskich bożków, Katarzyna zaczęła przekonywać zgromadzonych tam ludzi, że prawdziwym Bogiem jest Jezus Chrystus. Jej wystąpienie wzburzyło namiestnika cesarskiego, Galeriusza Maksymiana. Zwołał on zgromadzenie pięćdziesięciu mędrców, którzy mieli przekonać Katarzynę, iż tkwi ona w błędzie. Jednak siła jej argumentów była tak duża, że zdołała ona doprowadzić do nawrócenia się filozofów. Rozgniewany tym namiestnik skazał ich na śmierć, zaś Katarzynę polecił torturować. Miano ją łamać kołem - które podobno rozprysło się, raniąc zgromadzonych, a Katarzynie nie czyniąc żadnej krzywdy. W końcu zniecierpliwiony nieugiętą postawą dziewczyny Maksymian nakazał ściąć ją mieczem. Ciało Świętej, według legendy, aniołowie przenieśli na górę Synaj, gdzie znajduje się do dziś klasztor pod jej wezwaniem. W klasztorze tym, w roku 1844, znaleziono najstarszy rękopis Pisma Świętego Święta Katarzyna uważana jest za jedną z 14. Wspomożycieli świętych, którzy w szczególny sposób opiekują się światem. 1 List do św. Agnieszki z Pragi; 2 List do św. Agnieszki z Pragi; 3 List do św. Agnieszki z Pragi; 4 List do św. Agnieszki z Pragi; List do Ermentrudy; Dokumenty papieskie. Pius XII. Brewe „Clarius explendescit” ogłaszające św. Klarę z Asyżu patronką telewizji; Jan Paweł II. List „Ottocento anni” do Sióstr Klarysek, z racjiCzytelnia 11 sierpnia Święta Klara, dziewica Klara urodziła się w Asyżu w 1193 lub 1194 r. Była najstarszą z trzech córek pana Favarone z rycerskiego rodu Offreduccio i jego żony Ortolany. Jej matka, podczas ciąży, w trakcie modlitwy usłyszała słowa: "Nie bój się, gdyż to dziecko zabłyśnie swym życiem jaśniej niż słońce!" Pod wpływem tych słów nadała dziewczynce imię Klara (z języka łacińskiego clara - jasna, czysta, sławna). Klara wzrastała w atmosferze miłości i pobożności. Gdy miała 12 lat, w Asyżu zaczął swą działalność Jan Bernardone, przyszły św. Franciszek. Z czasem zaczął zdobywać ludzi, którzy poświęcali swe życie Bogu. Klara często spotykała się z nim, by zrozumieć jego słowa. Rodzice, zamożni mieszczanie, daremnie dwa razy usiłowali wydać córkę za mąż. Klara poprosiła bowiem Franciszka, by zwrócił się z prośbą do biskupa Asyżu, aby mogła stać się siostrą Braci Mniejszych. W Niedzielę Palmową 28 marca 1212 r. z całą rodziną poszła do pobliskiego kościoła. Po poświęceniu palm każdy odbierał palmę z rąk biskupa. Biskup Gwidon podszedł jednak sam do Klary i wręczył jej palmę - był to umówiony wcześniej znak zgody. Tej samej nocy dziewczyna wymknęła się z domu, by oddać życie Chrystusowi. Z rąk św. Franciszka otrzymała zgrzebny habit i welon zakonny. Po pewnym czasie przyłączyła się do niej jej siostra, bł. Agnieszka. Klara odmówiła powrotu do domu swoim krewnym, którzy przyjechali, by ją do tego przekonać. Franciszek wystawił siostrom mały klasztor przy kościółku św. Damiana. Pierwszą jego ksienią została Klara. Franciszek bardzo cieszył się z powstania tej rodziny żeńskiej. Kiedy bowiem bracia byli zajęci życiem apostolskim, siostry miały dla nich stanowić zaplecze pokuty i modlitwy. Zakon nosił nazwę Pań Ubogich, potem nazwano je II Zakonem, a popularnie klaryskami. W 1215 roku Innocenty III nadał zakonowi Klary "przywilej ubóstwa". Siostry nie mogły posiadać żadnej własności, a powinny utrzymywać się jedynie z pracy swoich rąk. Odtąd San Damiano stało się kolebką nowego Zakonu. Wstępowały do niego głównie córki szlacheckie, pozostawiając wszystko i wybierając skrajne ubóstwo. Swoje żarliwe modlitwy Klara wspierała surowym życiem, częstymi postami i nocnymi czuwaniami. Dokonywała już za życia cudów - cudownie rozmnożyła chleb dla głodnych sióstr, uzdrawiała je, wyjednała im opiekę Jezusa. Pod koniec życia doznała cudownej łaski; kiedy bowiem nadeszła noc Narodzenia Pańskiego, osłabiona i chora Klara pozostała na swym posłaniu. Otrzymała jednak łaskę widzenia i słyszenia Pasterki, odprawianej w pobliskim kościele z udziałem Franciszka i jego braci. Z tego też powodu św. Klara została patronką telewizji. Po śmierci św. Franciszka cały trud utrzymania zakonu spadł na jej barki. Klara w klasztorze św. Damiana żyła przez 42 lata. Wyczerpujące posty, umartwienia i czuwania spowodowały, że 11 sierpnia 1253 r. umarła. Następnego dnia odbył się jej uroczysty pogrzeb, któremu przewodniczył papież Innocenty IV. Jej ciało złożono w grobie, w którym przedtem spoczywało ciało św. Franciszka. Już dwa lata później Aleksander IV, po zebraniu koniecznych materiałów kanonizacyjnych, ogłosił ją świętą. Papież dokonał jej uroczystej kanonizacji w Anagni w 1255 roku. Ikonografia najczęściej przedstawia św. Klarę z monstrancją w ręku. Podanie bowiem głosi, że w czasie najazdu Saracenów na Asyż Klara miała ich odstraszyć Najświętszym Sakramentem, który wyniosła z kościoła. Blask płynący z Hostii miał jakoby porazić wroga i zmusić go do ucieczki. Legenda powstała zapewne na tle szczególnego nabożeństwa, jakie miała św. Klara do Eucharystii. Więcej informacji: Franciszkanie Pisma św. Franciszka z Asyżu i św. Klary św. Klara z Asyżu Pisma Reguła św. Klary, dziewicy Testament św. Klary, dziewicy Błogosławieństwa św. Klary, dziewicy Pierwszy list do św. Agnieszki Praskiej Drugi list do św. Agnieszki Praskiej Trzeci list do św. Agnieszki Praskiej Czwarty list do św. Agnieszki Praskiej List do Ermentrudy z Bruges Jan Paweł II List z okazji 800-lecia urodzin św. Klary11 sierpnia 1993 r. Jan Paweł II List na 750. rocznicę śmierci św. Klary9 sierpnia 2003 r. Prowincjałowie Rodzin Franciszkańskich w Polsce List z okazji 750-lecia śmierci św. Klary Benedykt XVI Św. Klara z AsyżuAudiencja generalna, 15 września 2010 r. Wirtualny Czasopis Francesco Klara - brat mniejszy z Asyżu Św. Klara z Asyżu Marcin Jakimowicz I wszystko jasne Polonia Christiana Św. Klara z Asyżu Lustereczko, powiedz przecie Alicja Wysocka W świecie Franciszka i Klary Franciszkańskie Centrum Młodzieżowo-Powołaniowe Święta Klara z Asyżu Roland Prejs OFMCap Klara z Asyżu Siostry klaryski Św. Klara s. Salomea Ewa Pabian OSC Święta Klara ks. Władysław Hozakowski Święta Klara, dziewica Żywoty Świętych Pańskich (1937 r.) Żywot św. Klary, ksieni Siostry Klaryski Serwis internetowy sióstr Klarysek s. Bonawentura Klauzurowa krata nie oddziela nas od życia Giambattista Montorsi Święta Klara z Asyżu - nauczycielka życia Niniejszy tom przeznaczony jest dla wszystkich, którzy pragną zaczerpnąć i skorzystać z bogactwa studni duchowości franciszkańskiej od jej początków. Można tego dokonać udając się jedynie do źródeł, a w szczególności do świętej Klary, która była pierwszą osobą podążającą za św. Franciszkiem. Autor przedstawia św. Klarę - dokumentując swoje tezy obszernymi fragmentami Źródeł Franciszkańskich - w ciągłej konfrontacji do świętego Franciszka. Nie można dostatecznie zrozumieć Franciszka bez znajomości postaci świętej Klary. Fabrizio Costa Święta Klara i święty Franciszek (+ DVD) To wspaniała, barwna i z rozmachem zrealizowana opowieść, która - w odróżnieniu od innych filmów o św. Franciszku - ma dwóch równorzędnych bohaterów. Reżyser równolegle rozwija opowieść o Klarze i Franciszku, poczynając od przypadkowego spotkania przyszłych świętych Kościoła katolickiego, aż do śmierci św. Franciszka. Znakomitą, przejmującą kreację stworzyła w miniserialu Maria Palma Petruolo w roli św. Klary. Rando Giuseppina Święta Klara - głos pośród ciszy Fascynująca dzięki wyjątkowej osobowości i wrażliwości duszy - taka jest postać Klary. Świętej, której przesłanie pozostaje do dziś niezwykle aktualne. Opisując koleje losów św. Klary z Asyżu, Autorka stara się, przy wiernym odtworzeniu tła historycznego i środowiskowego, przedstawić ją nie tyle jako świętą, lecz jako średniowieczną panią poszukującą prawdy, sprawiedliwości, piękna, dobra i miłości absolutnej. Elżbieta Sander OSC Ja, Klara "Tomik ten pisałam przede wszystkim dla siebie. W trakcie układania zdania po zdaniu przeżyłam wspaniałą przygodę spotkania ze Świętą, którą - jak złudnie myślałam wcześniej - znałam dość dobrze. Jest tak wiele przestrzeni w bogatym sercu Klary... Odkryte głębiny starałam się, chociaż w części (jeśli tylko znalazłam odpowiednie słowa), przelać na papier". Niewielkich rozmiarów książeczka o powołaniu i życiu zakonnym św. Klary, napisana przez jedną z jej współczesnych sióstr. Książka jest wynikiem nocnych rozważań nad tą Miłością, którą głosiła zarówno św. Klara, jak i św. Franciszek z Asyżu. Madeline Pecora Nugent Św. Klara z Asyżu - oblubienica ubogiego Chrystusa Dzięki tej pięknej biografii poznamy historię św. Klary i jej sióstr. Natchniona działalnością św. Franciszka i jego ideałem świętego ubóstwa, Klara odrzuciła wszelkie ziemskie dobra, żeby podążyć za Chrystusem. Ta decyzja wywołała konflikt z rodziną i sprawiła, że przyszłość młodej, szlachetnie urodzonej damy stanęła pod znakiem zapytania, ale Klara nie wahała się ani chwili. Wiesław Block Połowie mej do listów św. Klary z Asyżu Klara jest zwierciadłem św. Franciszka, jest nim w jego kobiecym wydaniu. Czy oznacza to, że Klara pozostawała tylko pod wpływem Franciszka i nie miała żadnego wpływu na niego i pozostałych braci czy wreszcie na cały ruch franciszkański? Święta, która nie tylko za swego życia, ale i przez wieki historii zamknięta w gniazdku ubóstwa, pozostawała w nim ukryta i niezauważona aż do współczesnych nam dni! Dopiero ostatnie pół wieku przyniosło niespotykane jak do tej pory ożywienie studiów i poszukiwań dotyczących postaci św. Klary. Te studia pozwalają nam odkrywać nowe oblicze Ksieni z San Damiano. Wskazują na kobietę o własnej osobowości, o typowych tylko dla niej cechach charakteru, wskazują na kogoś, kto nie pozostaje w cieniu, ale jest w stanie przez wiele lat nie tylko przewodzić wspólnocie kobiet, ale nadać jej cechy charakterystyczne, tryskające świeżością ducha w średniowiecznym Kościele i stanowiące nowoć nawet dla wspólnoty braci. Kajetan Ambrożkiewicz OFMCap Pisma św. Franciszka i św. Klary z Asyżu Pierwsze w historii wydanie łacińsko-polskie wszystkich zachowanych i uznanych przez współczesną krytykę naukową za autentyczne pism św. Franciszka i św. Klary. Podejmujemy się edycji dwujęzycznej głównie dlatego, że prawie wszystkie znane nam teksty obojga świętych powstały w łacinie i w tymże języku były przez wieki przekazywane w rękopisach, a potem i drukiem. Św. Franciszek, chociaż - jak sam mówił o sobie - było człowiekiem prostym i niewykształconym, jednak znał łacinę na tyle, by ją zrozumieć i wyrażać w niej na piśmie swoje myśli. Świadczą o tym dwa zachowane do dziś jego autografy. Otrzymując jego pisma w oryginalnej postaci, Czytelnik ma szansę głębiej i owocniej poznać mądrość i bogactwo duchowości św. Franciszka. Marek Sykuła OFMConv Testamenty św. Franciszka i św. teologiczno-duchowe Najnowsze tłumaczenie testamentów św. Franciszka i św. Klary opatrzone komentarzem teologiczno-duchowym jednego z najwybitniejszych młodych badaczy duchowości franciszkańskiej. Autor charakteryzuje obydwa testamenty omawiając każdy osobno: jego tytuł, czas i okoliczności powstania oraz autentyczność i istotne elementy charyzmatu zakonów franciszkańskich. Omawia kwestie pokrewieństwa obydwu tekstów w zakresie języka, teologii i duchowości. Wskazuje które elementy nauczania Franciszka przejmuje Klara, a które pomija, bądź twórczo rozwija i dostosowuje. Które elementy są wspólne, a które rozbieżne bądź przeciwstawne? Rafaela Papacz, Wiesław Block Ikona św. Klary z Asyżu: symbolika i duchowość Książka przybliża symbolikę i duchowe znaczenie średniowiecznej ikony św. Klary z Asyżu, powstałej w niedługim czasie po śmierci Ksieni z San Damiano na prośbę jej pierwszej następczyni, Benedykty. Twórca dzieła, zwany Mistrzem od św. Klary, opierając się na powstałym w latach 1255-1257 życiorysie Świętej pióra Tomasza z Celano, obok postaci Klary przedstawia na ikonie osiem scen z jej życia. Autorzy nie tylko dokładnie opisują - powołując się na teksty źródłowe - treść i wymowę poszczególnych wydarzeń, ale zestawiają je w różnorakich kluczach, próbując wydobyć znaczenie łączących je związków. Sergiusz M. Bałdyga OFM Ikona świętej Klary To zachęta do poznania niezwykłej postaci, jaką była św. Klara z Asyżu. Osiem scen z jej życia opowiada o historii powołania młodej Asyżanki, a cztery z nich ukazują charyzmat kobiecego oblicza franciszkanizmu. "Roślinka" św. Franciszka to jednocześnie kobieta nowa - matka, ksieni i prawodawca. Czytanie ikony pozwala zbliżyć się nie tylko do osoby św. Klary, ale również umożliwia czerpanie z jej wyjątkowego daru kontemplacji oraz uczy odkrywać w Duchu Pańskim wolę Boga. Zaletą tego wydania jest dodatkowa rozkładana strona, umożliwiająca podczas lektury widzenie całej ikony św. Klary. Dzięki niewielkim rozmiarom możesz tę książeczkę wszędzie ze sobą zabrać. Annerose Sieck Mistyczki. Historie kobiet niezwykłych Fascynujące opowieści o mistyczkach, wizjonerkach i prorokiniach. Autorka przedstawia historie niezwykłych kobiet z czasów średniowiecza i wczesnej nowożytności, które wykraczały poza ówczesne kulturowe role i schematy. Opowiada o ich głębokiej wierze, odwadze i ogromnej determinacji w poszukiwaniach duchowych. Przybliża również pisma, w których przekazały one swe intrygujące wizje i osobiste doświadczenia spotkania z Bogiem. Wśród bohaterek jej książki są święte uznane za doktorów Kościoła, jak św. Hildegarda z Bingen, św. Katarzyna ze Sieny, św. Teresa z Avila czy postaci tak znane, jak św. Brygida Szwedzka czy św. Klara z Asyżu, ale także te nieco może zapomniane, jak św. Maria z Oignies, św. Julianna z Cornillon czy bł. Beatrycze z Nazaretu, których historie i osobowości są równie fascynujące. Ostatnia aktualizacja: Ponadto dziś także w Martyrologium: W Evreux, we Francji - św. Tauryna, biskupa. Żył pod koniec IV lub na początku V stulecia. Wcześnie wpisano go do martyrologiów. Przy jego grobie powstało opactwo, które od roku 1636 należało do sławnej kongregacji maurynów. W Cambrai, we Francji - św. Gaugeryka, biskupa. W roku 614 uczestniczył w synodzie paryskim. Diecezją kierował ponoć przez 40 lat. Zmarł w roku 625. Jego kult szybko zatoczył szerokie kręgi. oraz:św. Aleksandra, biskupa w Komanie (+ 250); św. Ekwicjusza, opata (+ 571); św. Rufina, biskupa (+ koniec III w.); św. Tyburcjusza, męczennika (+ 288)
Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia w swojej przeglądarce. Dodatkowo, nasza strona wykorzystuje system analityczny Google Analitics do gromadzenia, przetwarzania i analizowania danych o aktywności użytkownika na stronie Zakonu Sióstr Klarysek. Dane analityczne zbieranie są celem dostosowania witryny do Twoich potrzeb.
Imię do bierzmowania nie powinno być przypadkowe. Sprawdź, dlaczego wybór imienia jest tak istotny - Getty ImagesKandydat przystępujący do sakramentu bierzmowania postawiony jest przed trudnym zadaniem. Wybór imienia jest naprawdę twardym orzechem do zgryzienia. Decyzja dorastającego chrześcijanina powinna być uzasadniona i w pełni świadoma, z racji tego, że patron powinien stanowić dla wierzącego wzór, z którym się utożsamia i pragnie go naśladować w dalszym życiu. Wyboru nie ułatwia fakt, iż świętych imion jest bardzo dużo, dlatego przed zapieczętowaniem postanowienia, warto zapoznać się z życiorysami i sylwetkami patronów. Takie działanie pozwoli kandydatowi podjęcie odpowiedniej decyzji, której z pewnością nie będzie imiona dla dzieci. Mogą być atutem, ale też źródłem problemów Paweł, Ada, Maciej... co oznaczają te imiona? [QUIZ] Znaczenie najpopularniejszych imion w Polsce. Zdobędziesz chociaż połowę punktów? [QUIZ] Imię do bierzmowania - damskieZ racji tego, że osoba przystępująca do bierzmowania powinna być w pełni świadoma wagi podejmowanych decyzji związanych z przyjmowanym sakramentem, wybór imienia nie jest przysłowiową bułką z masłem. Poniżej prezentujemy listę imion, wraz z krótką charakterystyką świętych:Święta Agata - patronka karmiących matek, pielęgniarek, sztuki, artystów, kominiarzyŚwięta Agnieszka - patronka młodych dziewic, czystości, narzeczonych, dzieci, panien, ogrodnikówŚwięta Anna - patronka kobiet rodzących, matek, gospodyń domowych, piekarzy, wdówŚwięta Apolonia - patronka dentystówŚwięta Barbara - patronka architektów, cieśli, dzwonników, górników, marynarzy, murarzy, saperów, strażników, szczotkarzy, tkaczy, więźniów, żołnierzy, dobrej śmierciŚwięta Cecylia – patronka chórzystów, lutników, muzyków, organistów, zespołów wokalno-muzycznychŚwięta Dorota - patronka piwowarów, górników, panien młodych, młodych małżeństw, narzeczonychŚwięta Elżbieta – patronka żon i matekŚwięta Franciszka – patronka emigrantówŚwięta Genowefa – patronka dziewicŚwięta Hiacynta – patronka chorób ciałaŚwięta Jadwiga – patronka śląska i PolskiŚwięta Joanna – patronka telewizji, radia oraz ich pracownikówŚwięta Katarzyna – patronka osób chorychŚwięta Klara – patronka telewizji i radiaŚwięta Lidia – patronka farbiarzyŚwięta Łucja – patronka w chorobach oczu, określana również jako „patronka dobrego spojrzenia. Święta Łucja jest także patronką SycyliiŚwięta Małgorzata – patronka kobiet bezpłodnychŚwięta Maria – patronka aktorów oraz młodzieżyŚwięta Monika – patronka owdowiałych kobietŚwięta Róża – patronka kwiaciarekŚwięta Rita – patronka od spraw beznadziejnychŚwięta Stefania – patronka poszukiwaczy skarbówŚwięta Urszula – patronka nauczycielekŚwięta Waleria – patronka Seregno i ThibodeauxŚwięta Weronika – patronka praczekImię do bierzmowania - męskieŚwięty Adam - patron ubogich i cierpiącychŚwięty Adrian – patron strażników więziennychŚwięty Alfons – patron adwokatówŚwięty Andrzej – patron zakochanychŚwięty Benedykt – patron architektówŚwięty Bernard – patron alpinistówŚwięty Błażej – patron lekarzyŚwięty Bonawentura – patron dzieciŚwięty Damian – patron farmaceutówŚwięty Dominik – patron ministrantówŚwięty Eustachy – patron myśliwychŚwięty Filip – patron cukiernikówŚwięty Grzegorz – patron studentów, uczniówŚwięty Ignacy – patron dzieci,Święty Izydor – patron informatykówŚwięty Jakub – patron szpitaliŚwięty Jan – patron aptekarzyŚwięty Józef – patron więźniówŚwięty Klaudiusz – patron rzeźbiarzyŚwięty Konrad - patron cierpiących z powodu przepuklinyŚwięty Korneliusz – patron chorych na grypęŚwięty Krzysztof – patron kierowcówŚwięty Leon – patron muzykówŚwięty Maksymilian – patron abstynentówŚwięty Marcin – patron krawców, ubogichŚwięty Marek – patron prawnikówŚwięty Michał – patron radiologówŚwięty Mikołaj – patron gorzelnikówŚwięty Nikodem – patron grabarzyŚwięty Patryk – patron fryzjerów,Święty Paweł – patron teologówŚwięty Piotr – patron rybakówŚwięty Robert – patron katechetówŚwięty Sebastian – patron inwalidów wojennych, kombatantówŚwięty Stanisław – patron PolskiŚwięty Szczepan – patron tkaczyŚwięty Szymon – patron beznadziejnych przypadkówŚwięty Tomasz – patron szkółDalsza część artykułu pod materiałem wideoNietypowe imiona do bierzmowaniaWśród propozycji imion do bierzmowania nie brakuje również tych oryginalnych i niespotykanych. Stanowią one idealną propozycję dla osób, które lubią się wyróżniać i szukają nietypowego rozwiązania. Pośród nich wyróżnić należy imiona, takie jak:Święty Akwilin – patron tragarzyŚwięty Arnulf – patron piwowarów i młynarzyŚwięty Baldomer – patron ślusarzyŚwięty Benild – patron nauczycieliŚwięta Blandyna – patronka dziewic i pomocy domowejŚwięta Ilomena – patronka szczęśliwych narodzin, matek i dzieci, ludzi interesu, osób w potrzebach finansowych oraz osób, które powracają do Sakramentów ŚwiętychŚwięta Klotylda – patronka kobiet i notariuszyŚwięta Walburga – patronka rolnikówPamiętajmy jednak, że wybór imienia do bierzmowania nie powinien odbywać się poprzez eliminację imion, które nie należą w danym czasie do popularnych czy atrakcyjnych. W tej sytuacji imię oznacza patrona, z którym kandydat bądź kandydatka przystępująca do sakramentu dojrzałości utożsamia się i pragnie go utworzenia: 4 maja 2022, 18:40Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Wszystkie znajdziecie tutaj.
Dlatego czczona jest jako patronka telewizji. Klara umarła 11 sierpnia 1253 roku. Kanonizował ją dwa lata po śmierci papież Aleksander IV. W ikonografii ukazywana jest w brązowym habicie z białym, franciszkańskim sznurem z trzema węzłami, które symbolizują śluby zakonne. W ręku trzyma monstrancję, lilię lub lampę. Przed Tradycja nadawania nowych imion w trakcie przystępowania do sakramentów ma zdecydowanie biblijne korzenie. Sam Jezus nadawał nowe imiona osobom, które zostawały jego uczniami. Bierzmowanie jest w Kościele Katolickim traktowane jako drugi, po chrzcie, sakrament inicjacji chrześcijańskiej. Wybieranie imion to fajna zabawa. Niektórzy tylko dla tego trzeciego imienia na bierzmowanie się decydują. Lista jest naprawdę spora. Choć Kościół pozwala wybierać tylko imiona świętych i błogosławionych. Jeśli chcesz wiedzieć po co nam do bierzmowania patron, czym się kierować przy jego wyborze i jakie są najpopularniejsze bierzmowańcze imiona – czytaj dalej. Motywacja Jeżeli bierzmowanie ma być sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej, to i w miarę dojrzale trzeba by do niego podejść. A różnie z tym bywa. Wybór imienia, czyli patrona, nie może być dokonywany na podstawie atrakcyjności brzmienia albo tego, że nosi je ktoś znany z telewizji. Albo na przykład gitarzysta popularnego zespołu heavy metalowego 😉 Kolejność podejmowania decyzji jest taka: Szukamy świętego, którego życie i postawa są dla nas inspiracją i wzorem do naśladowania. Żeby to zrobić, trzeba trochę poznać tych świętych żywoty. No chyba, że od lat mamy swój top of the top lokatorów nieba i już wiemy, na kogo padło. Warto również brać pod uwagę cechy charakteru kandydata. Jego usposobienie. Lot. Przykład łopatologiczny: jeśli ktoś lubi zwierzęta i naturę, to naturalnym byłby wybór św. Franciszka z Asyżu. Ale to nie musi być reguła. Brzmienie nie powinno być czynnikiem decydującym. Ale może być dodatkowym. Mamy pełne prawo wybrać sobie imię, które po prostu nam się podoba. Ja na przykład nie wybrałbym sobie Alfons. Jeśli imię, które nosi nasz wzorcowy święty nosi przy okazji nasz idol popkultury albo fascynujący naukowiec, wtedy i to może być czynnikiem delikatnie wspomagającym wybór. Bo czemu nie? Propozycja imion do bierzmowania Lista jest spora. Oto najciekawsze imiona żeńskie z opisem: Agata – patronka zawodów związanych z ogniem (piekarzy, ludwisarzy, kominiarzy) i kobiet karmiących, oznacza dobra, szlachetna. Agnieszka – patronka młodych dziewic, czystości, narzeczonych, dzieci, panien, ogrodników, oznacza czysta, nieskalana, dziewicza. Anastazja – patronka męczenników, wdów, tkaczy, wzywana jest w przypadkach chorób głowy i piersi, oznacza zmartwychwstanie, wskrzeszenie. Anna – patronka kobiet rodzących, matek, gospodyń domowych, piekarzy, wdów, oznacza wdzięk, łaska. Apolonia – patronka dentystów, oznacza należąca do Apolla. Barbara – patronka górników, dobrej śmierci, oznacza cudzoziemka, obca. Cecylia – patronka muzyków, wywodzi się od słowa caecus, które oznacza: ślepy, ciemny, wątpliwy. Daria – patronka sędziów, oznacza ta, która jest dobra. Elżbieta – patronka matek, żon, położnych, oznacza Bóg jest moją przysięgą albo Bóg jest moją doskonałością. Jadwiga – patronka Polski, oznacza waleczna kobieta. Joanna – patronka lekarzy, małżeństw, rodzin, dzieci poczętych, matek w stanie błogosławionym, oznacza Jahwe jest łaskawy. Katarzyna – patronka dziewcząt, dziewic, starych panien, teologów, uczonych, mówców, studentów, sekretarek, wywodzi się od słowa katharós, które oznacza czysty, bez skazy, dziewiczy. Kinga – patronka górników i wielickiej kopalni, oznacza z walecznego rodu. Klara – patronka radia, telewizji, osób z chorobami oczu, praczek, malarzy, kobiet haftujących, oznacza jasny, jaśniejący, czysty. Łucja – patronka chorych dzieci, ociemniałych, a także wszystkich tych, którzy potrzebują dobrego wzroku: pisarzy, krawców, tkaczy, szwaczek, rolników, oznacza narodzona o świcie. Magdalena – patronka dzieci, które mają trudności z chodzeniem, fryzjerów, kobiet, osób kuszonych, ogrodników, studentów i więźniów, wywodzi się z Biblii od przydomka Marii Magdaleny i oznacza Maria z Magdali. Małgorzata – patronka bezpłodnych kobiet, oznacza perła. Maria – patronka matek i mądrości, oznacza napawać radością, ukochana przez Boga. Marta – patronka w trudnych sprawach, wszystkich gospodyń, hotelarzy i pań domu, oznacza pani domu, gospodyni lub władczyni. Róża – patronka Ameryki Łacińskiej oraz Filipin, a także kwiaciarek i ogrodników, wywodzi się od słowa rosa, które oznacza róża. Sabina – patronka gospodyń domowych, oznacza pochodząca z Sabinów (dawne plemię zamieszkujące środkową Italię). Stefania – patronka poszukiwaczy skarbów, oznacza ukoronowana, nagrodzona wieńcem zwycięstwa. Teresa – patronka Francji oraz misji, misjonarzy i misjonarek świata, wywodzi się od słowa oznaczającego mieszkanka wyspy Thera. Urszula – patronka nauczycielek, wywodzi się od słowa ursa, które oznacza niedźwiedzica. Weronika – patronka fotografów, gospodyń parafialnych, szwaczek, tkaczy i kupców, oznacza tę, która przynosi zwycięstwo. Oto propozycje imion męskich do bierzmowania. Adam – patron ubogich i cierpiących, oznacza ojca całej ludzkości. Adrian – patron strażników więziennych, oznacza pochodzący z Hadrii (miasto we Włoszech, na południe od Wenecji) lub z regionu morza Adriatyckiego. Alfons – patron adwokatów, jest to imię pochodzenia germańskiego, powstałe ze złożenia członów al (cały) lub adal (szlachetny ród) oraz funs (szybki, chętny, życzliwy). Andrzej – patron zakochanych, oznacza mężny człowiek. Bartłomiej – patron rzemieślników: rzeźników, garbarzy, introligatorów, siodlarzy, szewców, tynkarzy, górników, krawców, piekarzy, sztukatorów, oznacza syn wojownika. Filip – patron cukierników, wywodzi się od słowa filihippos, które oznacza lubiący konie albo znawca koni. Franciszek – patron zaangażowania, a także ekologów i ekologii, oznacza szczery, prosty, wolny, wolno urodzony. Gabriel – patron telegrafu, telefonu, radia i telewizji, a także dyplomatów, posłańców i pocztowców, oznacza mąż boży. Jan – patron kowali i misjonarzy, tkaczy, krawców, kuśnierzy, garbarzy, farbiarzy, siodlarzy, właścicieli winnic, oberżystów, bednarzy, kominiarzy, stolarzy, oznacza ten, który cieszy się łaską Jahwe albo Jahwe jest łaskawy. Józef – patron mężczyzn, ojców, małżeństw, wychowawców, dzieci, młodzieży, uchodźców, sierot, podróżujących, oznacza niech Bóg przyda pomnoży. Krzysztof – patron kierowców i podróżnych, kolejarzy, rycerzy, poszukiwaczy skarbów i żeglarzy, oznacza przynoszący Chrystusa lub noszący (w sobie) Chrystusa. Łukasz – patron chrześcijańskich lekarzy i malarzy, oznacza ten, który pochodzi z Lukanii (kraina na południu Włoch). Maciej – patron budowniczych, kowali, cieśli, stolarzy, cukierników i rzeźników, oznacza dar od Boga, dar Jahwe. Marcin – patron dzieci, hotelarzy, jeźdźców, kawalerii, tkaczy, podróżników, więźniów, właścicieli winnic, żebraków i żołnierzy, oznacza należący do Marsa, poświęcony Marsowi. Marek – patron pisarzy, notariuszy i murarzy, jest też patronem Wenecji, oznacza należący do Marsa, poświęcony Marsowi (wielki wojownik). Michał – patron policjantów, żołnierzy i małych dzieci, opiekuje się także pielgrzymami, wywodzi się Mikołaj – patron gorzelników, oznacza zwycięstwo ludu. Nikodem – patron grabarzy, oznacza ten, który zwycięża dla ludu, bohater narodu. Onufry – patron pielgrzymów, oznacza pasterz osłów. Pankracy – patron dzieci, wywodzi się ze złożenia członów: pan (wszystko, całość, wszech) oraz kratos (moc, siła). Patryk – patron Irlandii, inżynierów, fryzjerów, bednarzy, kowali, górników, upadłych, wywodzi się od słowa patricius, które oznacza szlachetnie urodzony; patrycjuszowski. Paweł – patron wielu zakonów, miast (między innymi Poznania, Biecza, Rygi czy Rzymu) oraz marynarzy, tkaczy i powroźników, wywodzi się od słowa paulus, które oznacza mały, drobny. Piotr – patron papieży, piekarzy, żniwiarzy, rzeźników, szklarzy, stolarzy, szewców, zegarmistrzów, ślusarzy, kowali, rybaków, sprzedawców ryb, marynarzy, żeglarzy, wywodzi się od słowa petros (skała, kamień, opoka). Rafał – patron lekarzy, oznacza ten, który otrzymał miecz z rąk bogów lub ten, który ma bożą włócznię. Robert – patron katechetów, oznacza ten, który jest sławny, ten, który świeci chwałą. Sebastian – patron inwalidów wojennych, oznacza czcigodny, dostojny, znakomity. Seweryn – patron właścicieli winnic, wywodzi się od słowa severus, które oznacza surowy, poważny, srogi. Stanisław patron Polski, oznacza ten, który stanie się sławny lub ten, który jest sławą swego rodu. Szczepan – patron tkaczy, wywodzi się z języka greckiego do słowa stephanos, czyli wieniec. Szymon – patron farbiarzy, garncarzy, grabarzy, spawaczy, oznacza Bóg wysłuchał. Tomasz – patron architektów, budowniczych, cieśli, geodetów, kamieniarzy, murarzy, stolarzy, małżeństw i teologów, wywodzi się od słowa tôma, które oznacza bliźniak; podwójny. Tymon – patron rzeźbiarzy, wywodzi się od słowa thymos, oznaczającego: życie, serce, męstwo, gniew, ale również czcić. Urban – patron ogrodników, wywodzi się od słowa urbi / urbanus, co oznacza miasto, mieszkaniec miasta. Walenty – patron epileptyków, wywodzi się od przydomka Valentinus, który powstał ze słowa valens (mocny, silny, zdrowy). Wawrzyniec – patron szklarzy, wywodzi się od słowa wawrzyn (laur, wieniec). Wit – patron głuchoniemych, imię prawdopodobnie pochodzi z języka łacińskiego od słowa vitus- / vitalis (chętny, ochoczy, żywy, żywotny). Wojciech – patron Kościoła w Polsce, oznacza ten, który cieszy, że jest wojakiem. Andrzej Ja akurat wybrałem sobie Andrzej. Ale wcale nie myślałem wtedy o św. Andrzeju Apostole, uczniu samego Jana Chrzciciela. Pierwszym z dwunastu powołanych. Tym, który do Jezusa przyprowadził Piotra. Tym, który razem z Maryją i jej Synem bawił się na weselu w Kanie Galilejskiej. Tym wreszcie, który za wiarę poniósł męczeńską śmierć. Wtedy myślałem o moim gitarowym idolu, Andrzeju Nowaku z heavy metalowego zespołu TSA. Hmmm… Bibliografia. Św. Dominika – życiorys. Święta Dominika miała żyć w położonej w Azji Mniejszej Nikomedii, w III wieku naszej ery. Jej rodzice o imionach Doroteusz i Euzebia byli Grekami wyznającymi religię katolicką. Byli przy tym dość zamożni. Ich strapieniem był brak dziecka, o które gorąco się modlili. Ich modlitwy Św. Klara z Asyżu (właściwie Chiara Offreduccio) urodziła się 16 lipca 1194, a zmarła 11 sierpnia 1253. Zakonnica, duchowa córka św. Franciszka z Asyżu, współzałożycielka klarysek oraz święta Kościoła Katolickiego. Krótki życiorys św. KlaryBiografia rozszerzona św. KlaryCiekawostki o św. KlarzeCytaty św. KlaryŹródła Krótki życiorys św. Klary Święta Klara, mianowicie Klara z Asyżu, przyszła na świat w Asyżu 16 lipca 1194 roku. Urodziła się w rodzinie o statusie rycerskim. Ważną rolę odegrała w jej życiu matka, która usłyszawszy głos od Boga, zdecydowała się pokierować córką w kierunku życia zakonnego. Klara według źródeł była od początku pobożna i miłująca, z takimi też reakcjami spotykała się w swym otoczeniu. W wieku, w którym była już świadoma swej posługi, spotkała św. Franciszka z Asyżu. Chciała dołączyć do Braci Mniejszych. Franciszek przychylił się do prośby Klary. Pod wpływem bez wątpienia uroku Klary, Franciszek podarował nowemu kobiecemu zgromadzeniu mały klasztor. W tymże klasztorze siostry rozpoczęły regularne modlitwy i pokutę, rzecz jasna w duchu ubóstwa oraz utrzymywania się z owoców pracy własnych rąk. Projekt wystartował pod nazwą Pań Ubogich i okazał się strzałem w dziesiątkę jeśli idzie o pozyskiwania w poczet zakonny pań z dobrych domów, które licznie zorientowały się wkrótce na drogę wybraną przez Klarę. Źródła na szczęście w przypadku Świętej nie milczą, ale mówią wprost o cudach jakie miały miejsce pod wpływem łask udzielanych Klarze przez moce Jezusa. Reguła zakonna, bardzo wymagająca, post i nocne czuwania, wpłynęły jednak na kondycje Klary bardzo źle. Klara rozchorowała się i zmarła w wieku zaledwie 42 lat – zmarła 11 sierpnia 1253 roku w swym klasztorze San Damiano w pobliżu Asyżu. Biografia rozszerzona św. Klary Święta Klara, dziewica, sławetna siostra Braci Mniejszych. Święta Klara, czyli założycielka zakonu klarysek. 11 sierpnia jest w liturgii dniem wspomnienia i rocznicą jej śmierci. Według źródeł, Klara przyszła na świat w Asyżu w roku 1193 lub 1194. Pochodziła z rycerskiego rodu, jako najstarsza z trzech córek Ortolany i pana Favarone rodu Offreduccio. Stan błogosławiony matki Klary był niezwykły, matka bowiem, w trakcie zwykłej codziennej modlitwy usłyszała słowa: „Nie bój się, gdyż to dziecko zabłyśnie swym życiem jaśniej niż słońce!”. Zdarzenie to znacząco wpłynęło na biografię świętej, ponieważ pod wpływem usłyszanych słów matka nadała jej imię Klara, co po łacinie oznacza osobę czystą i sławną. Miłość i pobożność gościły w rodzinie Klary, cieszyła się więc dobrą atmosferą. Jej losy związane były też z świętym Franciszkiem, ponieważ gdy dorastała, Franciszek, pochodzący również z Asyżu, prowadził już swą działalność. Klara uczęszczała na spotkania ze świętym Franciszkiem, chcąc zrozumieć lepiej jego intencje i to co tak naprawdę mu przyświeca. Tymczasem jej rodzice, gdy w niej zawiązywało się już poważne życie duchowe, mieli co do Klary plany matrymonialne. Plany te jednak musiały ustąpić miejsca czemuś dla niej znacznie większemu. Klara w końcu zwróciła się do świętego Franciszka o pomoc w dostąpieniu statusu siostry Braci Mniejszych. W życiu Klary najbardziej chyba odcisnęła się data 28 marca 1212 roku, gdy miała miejsce w miejscowym kościele msza palmowa. Klara poświęconą palmę odebrała z rąk biskupa osobiście, co miało oznaczać akces w szeregi regularnego duchowieństwa. Klara potajemnie odebrała z rąk Franciszka welon zakonny i zgrzebny habit, chcąc już wówczas na dobre oddać życie Chrystusowi. Mogła też liczyć na dobre towarzystwo na nowej drodze, bowiem wkrótce przyłączyła się do Klary jej siostra, błogosławiona Agnieszka. W ten oto sposób obie siostry mogły wzajemnie na siebie liczyć w nowych trudach. Przy kościółku św. Damiana Franciszek, zachwycony stanem rzeczy, wystawił siostrom mały klasztor. Franciszek dobrze wiedział jak przydatne dla zakonu męskiego jest zaplecze w postaci jego żeńskiej odmiany. Siostry miały modlić się i odbywać pokutę. Zakon rozpoczął działalność pod nazwą Pań Ubogich, wkrótce zaś jako II Zakon, a siostry przyjęły nazwę klarysek, na znak dostojeństwa wyrzeczeń Klary. Reguła zakonu miała sprowadzać się też do życia sióstr z owoców własnej zakonnej pracy, więc punktem orientacyjnym w posłudze pań był „przywilej ubóstwa”, co określał zakaz posiadania wszelkiej osobistej własności. Był to czas dobry, w którym okazało się szybko, że wiele innych córek szlacheckich chce podjąć swą drogę w ten sposób. Życie surowe, nocne czuwania i częste posty. Oto czym było życie zakonne oznaczone imieniem Klary. Miały też miejsce cuda, o czym wspominają też źródła. Otóż Klara potrafiła rozmnożyć na przykład chleb dla sióstr, posiadając jednocześnie zdolności uzdrawiające płynące z opieki Jezusa. W życiu Klary mowa też o szczególnych łaskach, bo i nie przypadkowo jest dziś patronką telewizji. A wzięło się to stąd, że leżąc w swym posłaniu i gorączkując, bardzo chora Klara w noc Narodzenia Pańskiego widziała i słyszała Pasterkę odprawianą przez Franciszka i jego braci w okolicznym kościele. Trzeba też zaznaczyć, że po śmierci Franciszka to właśnie Klara przejęła trudy utrzymania zakonu. Klara żyła zaledwie 42 lata. Przyczyną przedwczesnego odejścia mogły być wyczerpujące posty, lub po prostu całkowite poświęceniu się regule zakonnej, pełnej umartwień i czuwań, które spowodowały, że już 11 sierpnia roku 1253 Klara odeszła. Na znak dostojeństwa jej poświęceń, uroczysty pogrzeb Klary, który odbył się nazajutrz, poprowadził papież Innocenty IV. Trzeba również zaznaczyć, że przebieg kanonizacji był bardzo szybki. Bo już w cztery lata po jej śmierci Klara została świętą. Świętobliwość życia Klary i sposób w jaki prowadziła klariańską wspólnotę przyczyniły się do tego, iż papiestwo w późniejszym czasie roztoczyło nad wspólnotą specjalną opiekę, aż po jego wielkie poparcie, czego dowodem była już sama kanonizacja i niezwykle uroczyste złożenie ciała świętej w asyskiej bazylice. Na pamiątkę odnalezienia ciała św. Klary w 1850 roku, 23 września klaryski obchodzą jej święto ku pamięci wszystkich dokonań Klary. „Święta Klara z Asyżu. Oblubienica Ubogiego Chrystusa” jest pozycją literacką autorstwa Nugent Madeline Pecora, która przybliża sylwetkę świętej w sposób przystępny. Ciekawostki o św. Klarze Matka Klary będąc w ciąży usłyszała głos, mówiący, że dziecko które powije będzie jaśniało bardziej od Słońca na niebie. W związku z tym dała córce na imię Klara – osoba czysta i jasna. Rodzice chcieli by córka realizowała się małżeńsko. W odparciu tych planów pomógł św. Franciszek, pochodzący również z Asyżu, a którego Klara spotkała i przekonała o potrzebach duchowych kobiet. Siostra Klary, błogosławiona Agnieszka, również zasiliła szeregi nowego kobiecego zakonu, nazwanego później klaryskami. Punktem orientacyjnym w posłudze klarysek jest do dziś „przywilej ubóstwa”, bowiem panie nie mogą posiadać żadnej własności prywatnej. Cytaty św. Klary „Ja, Klara, służebnica Chrystusa, roślinka świętego Ojca naszego Franciszka, siostra i matka wasza oraz innych sióstr ubogich, chociaż niegodna, proszę Pana naszego Jezusa Chrystusa przez Jego miłosierdzie i przez wstawiennictwo Jego Najświętszej Rodzicielki Maryi, św. Michała Archanioła, wszystkich Świętych, aby sam Ojciec niebieski dał wam i potwierdził to najświętsze błogosławieństwo w niebie i na ziemi; na ziemi, pomnażając was w łasce i swoich cnotach wśród swych sług i służebnic w swoim Kościele wojującym, w niebie, wywyższając was i uwielbiając wśród swych świętych w swoim Kościele tryumfującym.” „O błogosławione ubóstwo! Ono miłujących je serdecznie obdarza wiecznymi bogactwami.” „Szczęśliwy naprawdę ten, komu dane jest dostać się na świętą ucztę, aby przylgnąć całym sercem do Tego, którego piękność podziwiają nieustannie wszystkie błogosławione zastępy niebieskie.” Źródła Autor zdjęcia świętej Klary: Adamt Ciekawe artykuły: Niezwykły życiorys: Polub nas: Tagi: